Morze Południowochińskie jest jednym z najbardziej zapalnych punktów na świecie, gdzie o hegemonię walczy Chińska Republika Ludowa przeciwko innym państwom Azji Południowo-Wschodniej. Spór terytorialny o przynależność wysp w akwenie w ostatnich latach nabrał na znaczeniu, a Chiny coraz śmielej wysuwają swoje roszczenia terytorialne, które argumentują stworzoną przez siebie linią dziewięciu kresek, na mocy której miałoby do nich należeć około 90% wód tego akwenu. Dlaczego Morze Południowochińskie jest tak ważne i jaka jest geneza tego sporu?

Autorka: Joanna Mazurkiewicz

Znaczenie strategiczne Morza Południowochińskiego dla Chin

Morze Południowochińskie leży w zachodniej części Pacyfiku. Jego południową granicę wyznaczają wybrzeża Brunei, południowo-zachodnią Malezji, zachodnią Wietnamu, północną Chin, a wschodnią Filipin. Jego powierzchnia wynosi ok. 3,5 mln km2, a państwa nad nim leżące to: Chiny, Filipiny, Tajwan, Brunei, Malezja, Singapur, Wietnam, Tajlandia, Indonezja i Kambodża. Dwa głównie obszary sporne to Wyspy Spratly i Wyspy Paracelskie.

Morze Południowochińskie jest tak ważne dla państw regionu z kilku powodów. Po pierwsze przez Cieśninę Malakka, łączącą je z Oceanem Indyjskim, przechodzi jeden z najważniejszych dla świata szlaków handlowych, którym państwa regionu eksportują towary m.in. do Europy. Ponadto, aż 80% importowanej przez Chiny ropy dostarczane jest z Bliskiego Wschodu tą właśnie drogą. Przeprowadzenie tam blokady morskiej spowodowałoby konieczność importowania przez Państwo Środka surowców energetycznych drogą lądową, co przyczyniłoby się do dłuższych dostaw i konieczności rozbudowania przez nie infrastruktury w zachodnich prowincjach. Przez Cieśninę Malakka przepływają również statki, które zaopatrują Japonię i Koreę Południową w surowce energetyczne, stąd też bezpieczeństwo i pokój na Morzu leży w interesie tych państw.

W 1968 roku odkryto, że na dnie Morza Południowochińskiego znajdują się ogromne złoża ropy i gazu ziemnego. Chińskie Ministerstwo Geologii i Zasobów Mineralnych oszacowało ilość tych surowców na 11 miliardów ton ropy i 190 bilionów stóp sześciennych gazu. Chiny, które są największym konsumentem energii elektrycznej na świecie ze względu na ogromną liczbę ludności, uprzemysłowienie i postępujący rozwój technologiczny są uzależnione od dostaw surowców energetycznych z zagranicy. Ropę i gaz importują głównie z Bliskiego Wschodu, Azji Centralnej i Afryki. Regiony te są jednak w większości niestabilne i w przypadku konfliktu zbrojnego na tych obszarach zagrożone byłoby bezpieczeństwo energetyczne ChRL. W związku z tym przejęcie kontroli nad złożami surowców na Morzu Południowochińskim byłoby korzystne dla Państwa Środka. Problemem mogą być wysokie koszty ich wydobycia.

Ponadto spór między państwami leżącymi w basenie Morza Południowochińskiego można także rozpatrywać przez pryzmat bezpieczeństwa żywnościowego. Chiny są największym na świecie producentem ryb, które pozyskują ze swoich wód terytorialnych. Jednak liczne zanieczyszczenia mórz i oceanów oraz zmiany klimatyczne przyczyniły się do tego, że rośnie potrzeba podporządkowania sobie nowych łowisk. Morze Południowochińskie obfituje w gatunki ryb, co dodatkowo podsyca konflikt o nie, zwłaszcza, że rybołówstwo jest jednym z istotnych źródeł utrzymania państw nadbrzeżnych.

Geneza Sporu

Na ,,Nanhai” (jak to Chiny nazywają Morze Południowochińskie) znajdują się 3 archipelagi: Wyspy Paracleskie, Spratly i Pratas oraz dwie ławice: Scarborough i Macclesfield. Od ponad 2 tysięcy lat Chińczycy postrzegają Morze to jako swoją wyłączną własność, a archeolodzy znaleźli ślady potwierdzające ich obecność w akwenie już w pierwszym wieku naszej ery. Nanhai było wspominane wiele razy w najstarszych chińskich zapiskach takich jak: ,,Record of Strange Things of the South”, ,,Record of Foreign Peoples” czy też ,,Dreaming about Capital”. Przechodziły przez niego ważne szlaki morskie pozwalające na handel z Bliskim Wschodem. Państwa nadbrzeżne również nigdy nie podważały chińskiego zwierzchnictwa nad Morzem. Sytuacja uległa jednak zmianie po przybyciu do regionu kolonizatorów z Zachodu.

Już w XVII wieku Holendrzy zajęli Cieśninę Malakka, a następnie w XIX wieku Brytyjczycy podbili Półwysep Malajski, Francuzi Indochiny, a Amerykanie Filipiny. Chiny zostały w tym okresie zdegradowane do pozycji półkolonii. W 1932 roku Francja, która sprawowała władzę nad Wietnamem, ogłosiła, że zarówno Spratly, jak i Paracele należą do niej. W 1938 roku w wyniku agresywnej i ekspansywnej polityki zagranicznej Japonia podporządkowała sobie oba archipelagi i zbudowała bazę wojskową na wyspie Itu Aba.

Po kapitulacji Japonii w 1945 roku chińska partia Kuomintang rozlokowała na Woody Island i Itu Aba swoje garnizony, jednak w wyniku wojny domowej wycofała się stamtąd, a po przegranej w 1949 roku uciekła na Tajwan, gdzie od tego czasu funkcjonuje Republika Chińska. Rząd Tajwanu w 1956 roku ponownie przejął kontrolę nad Itu Abą, gdzie od tego czasu rozwinął infrastrukturę wojskową. W 1954 roku Francja w pełni wycofała się z Azji Wschodniej w wyniku przegranej pod Dien Bien Phu, a Wietnam podzielił się na dwie części – północną ze stolicą w Hanoi i Południową ze stolicą w Sajgonie. Północ zrzekła się roszczeń do archipelagów i przyznała Chinom prawo do nich, natomiast Południe zaczęło zajmować wyspy i otwierać na nich garnizony.

W wyniku wojny w Wietnamie toczącej się od 1955 do 1975 roku, kraj ten wycofał się ze swoich roszczeń terytorialnych, jednak po zjednoczeniu Hanoi zmieniło zdanie i postanowiło zdominować Morze Południowochińskie, co doprowadziło do jego przegranej w walce z Chinami w 1974 roku. W tym samym czasie do sporu dołączyły Filipiny, które przywłaszczyły sobie 5 wysepek w archipelagu Spratly, twierdząc, że była to res nullius (ziemia niczyja), która leżała w ich wyłącznej strefie ekonomicznej.

Później Manila zdecydowała się również na zajęcie łowiska Scarborough. W 1979 roku Malezja uznała, że najbardziej wysunięte na południe wysepki Spratly należą do niej i wybudowała garnizon na Palau Layang – Layang, a pięć lat później Brunei zadeklarowało, że Louisa Reef jest jego własnością. W ten sposób w spór o Spratly zaangażowały się: Chiny, Malezja, Wietnam, Filipiny, Tajwan oraz Brunei, a w spór o Paracele: Chiny i Wietnam.

Działania Chin w celu przejęcia kontroli nad Morzem Południowochińskim

Władze chińskie wyznają tzw. pięć zasad pokojowej koegzystencji obejmujące: poszanowanie integralności terytorialnej i suwerenności innych państw, wyrzeczenie się agresji, nieingerencja w sprawy wewnętrzne innych państw, równość i współpraca dla równych korzyści oraz pokojowe współistnienie. Zasada poszanowania integralności terytorialnej jest używana przez Chiny jako argument odnośnie ich sporów na Morzu Południowochińskim. W 1947 roku rząd Republiki Chińskiej nakreślił linię 11 kresek na mapie Morza Południowochińskiego. Miała ona przedstawiać wody i wyspy, które Państwo Środka uważa za należące do siebie. Roszczenia te zostały zmodyfikowane w latach pięćdziesiątych przez rząd Chińskiej Republiki Ludowej Usunął on dwie kreski, zrzekając się Zatoki Tonkińskiej na rzecz Wietnamu. Tak powstała słynna linia 9 kresek.

Po odbudowie gospodarczej państwa, Chiny zaczęły coraz bardziej udzielać się na arenie międzynarodowej. Wstąpiły do licznych organizacji międzynarodowych, zbudowały siatkę wpływów na całym świecie, a z wielkiego kryzysu z 2008 roku wyszły jako druga największa na świecie gospodarka, wyprzedzając będącą od lat na tym miejscu Japonię. Te sukcesy sprawiły, że Chiny zaczęły wysuwać ponownie swoje roszczenia terytorialne. Od roku 1998 ChRL publikuje co dwa lata ,,Białe Księgi”, w których opisują założenia swojej polityki obronnej.

W Białej Księdze wydanej w 2016 roku położyły szczególny nacisk na kwestie bezpieczeństwa morskiego. Mówi ona, że ,,tradycyjna mentalność, w której ląd jest ważniejszy od morza, musi zostać porzucona”. Oprócz tego podkreśla prawo Chin do zwierzchnictwa nad Morzem Południowochińskim i oskarża Filipiny o nielegalne okupowanie części wysp Spratly. W 2015 roku przeprowadzono reformę armii, która polegała na zmniejszeniu liczebności sił lądowych na rzecz sił morskich. Chińska Republika Ludowa stopniowo rozbudowuje swoją flotę, a jej przewodniczący Xi Jinping zapowiedział uczynienie z Chin mocarstwa oceanicznego.

Jednym ze sposobów pokazania przez Chiny ich dominacji nad akwenem jest budowa na nim sztucznych wysp. Oficjalnie za cel budowania ich Komunistyczna Partia Chin podała zamiar utworzenia na nich ośrodków turystycznych, jednak aktualnie żadna z wysp ich nie zawiera. W archipelagu Spratly Państwo Środka wybudowało siedem wysp zaopatrzonych w infrastrukturę wojskową i cywilną. Znajdują się na nich radary, artyleria, systemy obrony przeciwlotniczej oraz lotniska (pas startowy jednego z nich wynosi aż 3 km).

ChRL, budując te twory, nie przewidziała tego, że sprzęt wojskowy w tamtejszych warunkach klimatycznych szybko ulega korozji. Już po trzech miesiącach trzeba było wymieniać wiele części w uzbrojeniu, co okazało się nieopłacalne. Co więcej, w przypadku potencjalnej wojny ze Stanami Zjednoczonymi wyspy te nie mają szans na przetrwanie i służą bardziej jako element tzw. wojny psychologicznej mający na celu zademonstrowanie słabszym państwom regionu chińskiej potęgi.

Spór terytorialny na Morzu Południowochińskim uległ zaostrzeniu na linii Chiny-Filipiny w drugiej dekadzie XXI wieku, kiedy to w 2012 roku Państwo Środka zdecydowało się przywłaszczyć sobie łańcuch Scarborough, który Manila uważa za należący do niej. Filipiny zgłosiły sprawę do Stałego Trybunału Arbitrażowego w Hadze, który w 2016 roku orzekł, że działania chińskie oraz ich roszczenia terytorialne względem akwenu są nieuzasadnione. Dla Manili atol ten jest istotny ze względu na znajdujące się tam bogate łowiska. Natomiast Chińska Straż Przybrzeżna, która go patroluje, regularnie przegania filipińskie kutry przy użyciu armatek wodnych czy też przeprowadzając blokadę. Ze względu na zignorowanie przez Chiny werdyktu trybunału, który ma charakter ostateczny i wiążący oraz w wyniku braku nałożenia na Pekin odpowiednich sankcji, spór do dziś nie został rozwiązany.

Podsumowanie

Morze Południowochińskie jest jednym z najważniejszych punktów zapalnych w regionie Azji i Pacyfiku. Brak ustalenia przez państwa leżące nad nim ścisłej strefy wpływów każdego z nich sprawia, że sytuacja w akwenie może przerodzić się w otwarty konflikt. Dodatkowo, prowadzone przez USA operacje swobody żeglugi (Freedom of Navigation Operations, FONOPs), podczas których US Navy patroluje akwen, podpływając w odległości nawet 12 mil morskich od chińskich instalacji, sprawiają, że konflikt morski między Pekinem a Waszyngtonem staje się coraz bardziej prawdopodobny.

Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 roku dała każdemu państwu nadbrzeżnemu wyłączną strefę ekonomiczną wynoszącą 200 mil morskich, jednak strefy państw leżących w basenie Morza Południowochińskiego pokrywają się ze sobą, co utrudnia dojście do konsensusu. Jedyną drogą do pokojowego rozwiązania konfliktu jest wspólne ustalenie przez skłócone strony stref wpływów każdej z nich na drodze dialogu. Takie próby miały miejsce między innymi w 2002 roku, kiedy to kraje ASEAN i ChRL podpisały deklarację Code of Conduct, w której deklarowały chęć pokojowego rozwiązania sporu. Jednak ze względu na znaczenie strategiczne akwenu dla wszystkich tych państw i zmianę polityki zagranicznej Pekinu po 2008 roku wypracowane postanowienia zakończyły się fiaskiem.

Konflikt o Morze Południowochińskie staje się coraz większym zagrożeniem dla bezpieczeństwa zarówno w regionie jak i na świecie. Wielu badaczy uważa, że może przerodzić się on w otwartą wojnę między państwami nadbrzeżnymi, w którą również zaangażowałyby się Stany Zjednoczone. Rozwiązanie tego sporu jest zatem kluczowe dla stabilności i pokoju w regionie, jednakże jak na razie nic nie wskazuje by miało ono nadejść.

Hongkong przez lata pozostawał miastem, w którym nadzieja na lepszą i wolną przyszłość spotykała się z twardą i szorstką rzeczywistością. To miasto-państwo od połowy XIX do niemalże końca XX w. pozostawało pod brytyjską kontrolą. Jednakże już rok 1997 oznaczał oddanie tego miasta prosto w paszczę smoka, przywracając tym samym jurysdykcję chińską.

Autor: Jakub Górski

To też rozpoczęło proces, skutkiem którego Hongkong otrzymał solidną lekcję, jak porozumienia pozostają aktywne w pełni jedynie na papierze. Na tym przykładzie można przekonać się jak zasada jednego państwa i dwóch systemów musi być wywalczona, aby pozostała aktywna. Dlatego należy zadać sobie pytanie, jaka jest przyszłość tego miasta, oraz czy istnieje sposób na pokazanie pozytywnego dla demokracji wizerunku.

23 marca 2024 r. szef egzekutywy (Chief executive) miasta Hongkong John Lee podpisał, a tym samym wprowadził w życie, niesławny dokument regulujący przepisy dotyczące bezpieczeństwa. Prawo to odnosi się do Artykułu 23 Basic Law (mini-konstytucji miasta Hongkong). Z założenia miało ono już funkcjonować od momentu pozostawienia miasta Hongkong pod kuratelą ChRL jako wcześniej wspomniany Art. 23, jednakże aż do 2020 r. (a końcowo do 2024 r.) nie został przyjęty w wyniku masowej reakcji obywateli w formie pokojowych protestów i braku zgody. Dokument ten nie bez powodu pozostaje obiektem strachu wśród obywateli miasta Hongkong. Wprowadza on bowiem bardzo szeroką kategorię definicji „narodowego bezpieczeństwa” (national security) i „państwowych sekretów” (state secrets). Wprowadzone ustępy odnoszą się do tych samych zasad funkcjonujących w kontynentalnych Chinach. Buduje ją ta sama enigmatyczna konstrukcja, która zawiera bardzo obszerny zasób zakazów.

We współczesnym Hongkongu funkcjonowanie tak represyjnego prawa, które wprowadza liczne restrykcje oraz sposoby na ograniczenie „zagranicznych wpływów” (external forces), „zdrady” (treason) oraz wiele innych określeń, nie jest przyjmowane pozytywnie. Z założenia prawo to ma zwiększyć bezpieczeństwo wewnętrzne miasta Hongkong, jednak prawda pokazuje że można traktować to prawo jak zastawianie pułapek, na przykład na aktywistów. Akt prawny budzi nie tylko niepewność wśród mieszkańców miasta Hongkong, liczni dziennikarze, organizacje i instytucje zajmujące się prawami człowieka (w tym nawet komisarz ONZ ds. praw człowieka) oraz międzynarodowi analitycy wyrazili jednoznaczną opinię, że prawo to pcha Hongkong w alarmujący dla demokracji kierunek.

Kontrowersyjne prawo, które swój początek datuje na ponad 20 lat przed jego wprowadzeniem, oznacza niebezpieczny zwrot. Tym razem jest to zwrot w stronę porzucenia demokratycznych wartości i przyjęcia linii prawnej rządu ChRL. Sprawa ta budziła duże kontrowersje już w momencie próby pierwszego wprowadzenia tej idei w roku 2003. Jednak to dopiero późniejsze lata pokazały drogę, jaką w przyszłości będą kroczyć „demokratyczne rządy” miasta Hongkong. Cała intryga okazała swoje prawdziwe oblicze już w 2019 r., kiedy to wprowadzono akt prawny znany jako Extradition Bill umożliwiający ekstradycję z Hongkongu w stronę kontynentalnych Chin. Wywołało to niemałe oburzenie, doprowadzając do protestów. Jednak wybuch pandemii Covid-19 spowodował, że demonstracje przestały się odbywać. Zgrabnie wykorzystały to władze Hongkongu, które rok później utwierdzone w przekonaniu o zagrożeniu suwerenności Hongkongu i o konieczność wprowadzenia specjalnego aktu prawnego w 2020 r. zatwierdziły National Security Law. Sytuacja stała się w konsekwencji jeszcze bardziej napięta. Policyjne i sądowe instytucji Hongkongu uzyskały mandat umożliwiający im represjonowanie osób, które podejrzewane są o działalność wywrotową lub o opłacanie przez „zagraniczne służby”. W roku 2021 zostały wprowadzone zmiany systemu wyborczego. Pod wpływem Pekinu tym razem uniemożliwiło udział opozycji w wyborach do władz ustawodawczych i wykonawczych. Sytuacja pogorszyła się jeszcze w 2024 r. kiedy to w bardzo szybkim tempie wprowadzono rozszerzenie prawne kategorii działalności przestępczych, a tym samym w jeszcze większym stopniu ograniczyło wolności mieszkańców.

W swojej najnowszej formie Artykuł 23 Basic Law wprowadza konsekwencja prawne dla czynów, takich jak „zdrada stanu, secesja, bunt, działalność wywrotowa, kradzież tajemnic państwowych”, jak również „zabronienie zagranicznym organizacjom lub organom politycznym prowadzenia działalność politycznej oraz zakaz organizacjom lub organom politycznym nawiązywania kontaktów z zagranicznymi podmiotami”. Prawo wprowadza praktycznie autorytarne metody traktowania swoich obywateli, czego przykładem jest zmiana czasu zatrzymania bez oskarżeń z 48 godzin do aż 14 dni (za zgodą sądu) czy też blokowanie kontaktu z prawnikiem.

Nasuwa się więc pytanie: czy Hongkong naprawdę został utracony? Wiele ośrodków badawczych i mediów twierdzi, że właśnie w tę stronę kieruje się to miasto-państwo. Poziom wolności obywatelskich i politycznych zmniejsza się, bez realnej możliwości na odbicie się w drugą stronę. Jak wskazuje znany indeks Freedom in the World, Hongkong zdobył zaledwie 42 punkty na 100 (gdzie 100 oznacza brak ograniczeń wolności obywatelskich). Jest to fakt tym bardziej smutny, jeśli pamiętamy, że obywatele tego miasta ciągle wewnątrz siebie czują siłę do walki o demokrację.

Dlaczego jednak pomimo tak silnej społecznej opozycji polityczna rzeczywistość miasta Hongkong i tak końcowo padła ofiarą tragicznego zniekształcenia? Hongkong, według swojego systemu prawnego opartego na Basic Law, miał być specjalnym wyodrębnionym terytorium z własnym systemem politycznym, ekonomicznym i prawnym, a jego autonomia i brak zmian w jego statusie miał być zapewniony do 2047 r. Rzeczywistość obrała jednak inny tor, który wynikał z różnych przyczyn. Według amerykańskiego badacza Williama H. Overholt’a spowodowane jest to kilkoma czynnikami: 1) słaba pozycja szefa egzekutywy (Chief executive), który nie jest w stanie pełnić roli politycznego lidera 2) wiele sił opozycyjnych, które nie potrafią się zorganizować 3) brak argumentów, które doprowadziłby do rozpoczęcia rozmów z establishmentem hongkongu. Wewnętrzna pozycja tego miasta-państwa jest więc bezwzględnie blokowana przez kwestie organizacyjne, jednak nie należy tu zapominać o kontekście międzynarodowym. Hongkong, jako jeden z najważniejszych światowych centrów ekonomicznych, łączy w sobie interesy niemalże całego świata. Stąd bezwzględny i zjednoczony nacisk świata zachodniego mógłby doprowadzić do pewnych zmian. Jednakże i tutaj występuje jeden problem, Zachód tak samo jak opozycja Hongkongu, nie potrafi ustabilizować wspólnej pozycji w walce z działaniem ChRL w Hongkongu. Należy do tego dodać, iż przedsiębiorcy zareagowali raczej zachowawczo, wycofując część aktywów. Możliwe, że, jeżeli połączyć nacisk ekonomiczny z politycznym, przy pomocy społeczności międzynarodowej coś mogłoby ulec zmianie. Szczególnie iż takie działanie (uwzględniające aktualną recesję ChRL) wprowadziłoby pewną lukę, z której mogliby czerpać proaktywnie obywatele miasta Hongkong. Jednakże fakty mówią same za siebie i takie działania przynajmniej na razie pozostają poza horyzontem.

Sam Hongkong nie stanowi w światowej polityce punktu zapalnego (jak  np. Tajwan). Wszelkie działania, które względem niego prowadziło ChRL przez lata pozostawały nieuchwytne (pomimo wielu sankcji i oskarżeń). Działania świata zachodniego, pomimo wspierania opozycji i dysydentów, okazały się jedynie małym krokiem, który został zatrzymany przez silny nacisk ChRL. Jedni powiedzą, że obywatele Hongkongu już od początku znajdowali się na przegranej pozycji, drudzy określą to mianem straconej szansy. Prawdopodobnie prawda leży pośrodku tych stwierdzeń.

Dzisiejszy status miasta Hongkong daje jednak ważną wskazówkę dotyczącą przyszłości. Przypadek Hongkongu pokazał bowiem, jak ChRL interpretuje zasadę „jedno państwo, dwa systemy” (one country two systems), które proponowane jest także do rozwiązania kwestii Tajwanu. Czy jednak, po zobaczeniu co dzieje się z Hongkongiem, decydenci w Tajwanie zdecydują się na tak radykalny krok? Czy oznacza to zaprzepaszczenie szansy na pokojowe rozwiązanie tej naglącej sytuacji? Kwestia zjednoczenie Tajwanu z ChRL nie od początku była taka oczywista jak dzisiaj. Kiedyś część tajwańskiego społeczeństwa chętniej patrzyła na zjednoczenie z kontynentalnym odpowiednikiem. Z upływem lat sytuacja zaczęła się zmieniać i wyrastać na niekorzyść Pekinu. Po tym, co działo się w mieście Hongkong, negatywne nastroje względem zjednoczenia z Chinami pozostają nie bez powodu jeszcze bardziej ugruntowane.

Hongkong pomimo utraty szansy na demokratyczny system dalej pozostaje jednym z najważniejszych punktów na mapie Azji Południowo-Wschodniej. Jego ekonomiczny potencjał jest niebywale ogromny. Polityka ChRL nie powinna więc nikogo dziwić, państwo to nie mogło pozwolić sobie na utratę wpływu w tak ważnym punkcie. Nawet, jeżeli oznaczałoby to polityczne oraz ekonomiczne konsekwencje wywołane przez zachód. Jednakże zachodni świat razem ze wspólnymi ideami, posiada oddzielne interesy, co widać na przykładzie miasta Hongkong. Rok za rokiem Hongkong zostaje się coraz mniej wolnym miejscem, niestety pewien punkt bez powrotu zostało już przekroczony.

10 kwietnia 2024 roku w Korei Południowej odbyły się wybory parlamentarne. Koreańczycy wybierali nowy skład parlamentu na kolejne 4 lata. Podobnie jak w 2020 roku dwie partie wiodły prym w wyścigu o głosy obywateli. Wynik wyborów ugruntował przekonania społeczeństwa koreańskiego o słabości rządów prezydenta.           

Autor: Jakub Greta

W wyborach powszechnych Partia Demokratyczna (DPK) miała zdobyć 175 mandatów z 300 możliwych, co sytuuje ją na pozycji zwycięzcy tegorocznych wyborów. W porównaniu do wyborów w roku 2020, Partia Władzy Ludowej (PPP), która jest matecznikiem obecnie urzędującego prezydenta uzyskała mniejszą liczbę głosów – 108 mandatów. DPK jako lider opozycyjnej koalicji składającej się z partii mniejszościowych ma zdecydowaną większość w parlamencie. Po ogłoszeniu wyników wyborów lider dotychczasowej partii opozycyjnej mówił o wygranej społeczeństwa koreańskiego, a czołowi przedstawiciele administracji Yoon Suk-yeola, w tym premier Han Duck-soo podali się do dymisji.          

Obecne wybory były uznawane w Korei Południowej jako symboliczne referendum w sprawie prezydentury Yoon Suk-yeola. Kampania polityczna skupiała się wokół niepowodzeń obecnego prezydenta i zarzutów o korupcję względem jego partyjnych współpracowników. Kapitał polityczny prezydenta drastycznie spadł w ostatnim czasie.

Wybrany w 2022 roku na urząd prezydenta Yoon Suk-yeol nie jest najlepiej odbierany przez społeczeństwo koreańskie. Prowadzona przez niego polityka gospodarcza jest postrzegana jako nieefektywna i zagrażająca interesom obywateli. W Korei Południowej, zwłaszcza w ostatnim czasie, podnosi się głos o braku pragmatyzmu w działaniach prezydenta. Koreańczycy borykają się z wysokimi cenami żywności, które systematycznie wzrastają. Sytuacja na rynku mieszkaniowym jest od dłuższego czasu trudna, popyt na lokale mieszkaniowe stale rośnie, a administracja nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego poziomu podaży w tej kwestii. Koreańczycy borykają się również z wysokimi cenami wynajmu i kupna lokali mieszkalnych. Dużo uwagi zwraca się na politykę społeczną, ponieważ Korea Południowa cechuje się od dłuższego czasu niskim przyrostem naturalnym. Polityka wewnętrzna Yoon Suk-yeola i jego partii PPP jest od dłuższego czasu otwarcie krytykowana w społeczeństwie, a popularność prezydenta wśród wyborców spada. Kolejną kwestią są afery korupcyjne w rządzie, związane bezpośrednio z samym prezydentem. Jedną z najgłośniejszych i najbardziej dotkliwych dla jego wizerunku była afera związana z pierwszą damą Kim Keon Hee. Prezydent skorzystał z prawa veta, odrzucając ustawę proponowaną przez opozycję. Ustawa miała dać możliwość przeprowadzenia śledztwa wokół potencjalnie korupcyjnej działalności jego żony. Kim Keon Hee miała być zaangażowana w manipulacje giełdowe.

Wynik wyborów nie jest z perspektywy politycznej niczym przełomowym, gdyż dotychczasowa opozycja składająca się z DPK i mniejszościowych partii od dłuższego czasu ma przeważający głos w parlamencie. Zmiana ta będzie rzutowała na zmniejszenie się realnej władzy prezydenta i jego partii, która od dłuższego czasu ma problem z wdrażaniem nowych ustaw.

Kwietniowe wybory ugruntowują przewagę polityczną opozycji, na czele z DPK. Wynik wyborów jest przede wszystkim symbolicznym ciosem dla obecnie urzędującego prezydenta i jego administracji. Społeczeństwo koreańskie, wyraża swoje niezadowolenie z polityki prowadzonej przez PPP i samego prezydenta.

Yoon Suk-yeol przez połowę swojej kadencji dał się poznać jako tradycjonalista i konserwatysta. Jego działania skupiały się przede wszystkim na prowadzeniu polityki zagranicznej. Wzmocnił on współpracę ze Stanami Zjednoczonymi i Japonią. W roku 2023 prezydent odbył wizytę w Tokio. Było to widziane jako swoiste przełamanie impasu w relacjach obu państw, ponieważ była to pierwsza od 12 lat wizyta prezydenta Republiki Korei w Japonii. Działania te miały zmienić relacje koreańsko-japońskie, skutkując wzmocnieniem sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi. Poglądy PPP cechuje krytyczne podejście do działań Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL) i Korei Północnej (KRLD).                                           

Krajowe media nazwały wyniki wyborów potężnym ciosem dla PPP i samego Yoon Suk-yeola. Wybory dały pełną legitymizację dotychczasowej opozycji, ugruntowując jej władzę polityczną w parlamencie. W dyskursie eksperckim pojawiają się głosy, iż obecny prezydent może w najbliższym czasie skupić się na kontynuowaniu swojej polityki zagranicznej. System prezydencki obecny w Republice Korei gwarantuje prezydentowi pełną niezależność w tej kwestii. Zwycięska partia DPK wraz ze swoimi partnerami ma od tej pory zająć się reformami polityki wewnętrznej, w tym poprawą sytuacji gospodarczej kraju. Koreańczycy dużą uwagę przykładają do obecnych problemów w społeczeństwie, dlatego też DPK jest zobligowane do prowadzenia nowej polityki, która poprawi kondycję społeczeństwa koreańskiego. Po wyborach osłabione PPP nie będzie miało realnej władzy w parlamencie, co skutkuje przejęciem wszelkich realnych inicjatyw ustawodawczych przez DPK.

Podsumowując, dotychczasowa opozycja pod wodzą DPK wygrywa wybory parlamentarne w Korei Południowej. Jest to zdecydowany cios dla partii PPP oraz obecnie urzędującego prezydenta Yoon Suk-yeola. Rosnący trend spadkowy odebrał mandaty partii konserwatywnej i spowodował znaczne osłabienie jej wpływu w parlamencie. Z perspektywy realnej polityki, zmiana w parlamencie nie jest niczym przełomowym, ponieważ od dłuższego czasu opozycja miała realny wpływ na parlament, posiadając niezbędną liczbę miejsc do blokowania inicjatyw legislacyjnych, tworzonych przez PPP.

Społeczeństwo koreańskie potraktowało obecne wybory jako wstęp do wyborów prezydenckich, które odbędą się w 2027 roku. Jeśli tendencje w społeczeństwie się nie zmienią, a DPK dotrzyma swoje obietnice i poprawi sytuację w kraju, zmieniając politykę gospodarczą i społeczną, ich poparcie może się znacznie zwiększyć. Partia PPP cieszy się coraz mniejszą popularnością, a kolejne oskarżenia o korupcję mogą eskalować z czasem jak DPK będzie zwiększać swój kapitał polityczny.

Obecny prezydent Republiki Korei – Yoon Suk-yeol znalazł się w trudnej sytuacji. Zasadność jego prezydentury od dłuższego czasu była kwestionowana przez społeczeństwo, z uwagi na trudną sytuację w kraju i prowadzenie nieodpowiedniej polityki gospodarczej i społecznej w wykonaniu PPP. Obecna sytuacja polityczna w kraju stanowi duże wyzwanie dla konserwatywnego obozu. Osłabione już wcześniej ugrupowanie musi zmierzyć się z kolejną porażką. Natomiast DPK stanowi obecnie realny ośrodek władzy w państwie, mogąc kierować kursem polityki koreańskiej w następnych latach.