Archiwa litwa | Forum Młodych Dyplomatów /tag/litwa/ Kreujemy przyszłych liderów Wed, 12 Mar 2025 19:40:27 +0000 pl-PL hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.8.3 /wp-content/uploads/2023/08/FMD-logo-2-100x100.png Archiwa litwa | Forum Młodych Dyplomatów /tag/litwa/ 32 32 Strefa Schengen: perła w koronie Europy czy idealistyczna pieśń przeszłości? /strefa-schengen-perla-w-koronie-europy-czy-idealistyczna-piesn-przeszlosci/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=strefa-schengen-perla-w-koronie-europy-czy-idealistyczna-piesn-przeszlosci Wed, 12 Mar 2025 19:32:36 +0000 /?p=5237 1 stycznia br. Bułgaria i Rumunia, po 18 latach obecności w Unii Europejskiej, oficjalnie stały się pełnoprawnymi członkami Strefy Schengen. W obliczu kryzysów, które w ostatnich latach wystawiały na próbę spójność, jednolitość, a nawet zasadność istnienia strefy, jest to jedno z nielicznych wydarzeń, które można uznać za sukces. W związku z powyższym nasuwa się pytanie, […]

Artykuł Strefa Schengen: perła w koronie Europy czy idealistyczna pieśń przeszłości? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>

1 stycznia br. Bułgaria i Rumunia, po 18 latach obecności w Unii Europejskiej, oficjalnie stały się pełnoprawnymi członkami Strefy Schengen. W obliczu kryzysów, które w ostatnich latach wystawiały na próbę spójność, jednolitość, a nawet zasadność istnienia strefy, jest to jedno z nielicznych wydarzeń, które można uznać za sukces. W związku z powyższym nasuwa się pytanie, czy ostatnie rozszerzenie strefy o nowe państwa członkowskie stanowi zaledwie wyjątek od trendu osłabiania integracji, czy należy traktować to jako zapowiedź odnowy i wzmocnienia Schengen?

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie genezy powstawania Strefy Schengen, analiza przystąpienia nowych państw członkowskich, wskazanie możliwych zagrożeń i wyzwań przy zmieniających się uwarunkowaniach geopolitycznych oraz przywołanie proponowanych reform.

Autor: Piotr Nowak


Początki Strefy Schengen

 

14 czerwca 1985 roku rządy Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec (ówczesne Niemcy Zachodnie), Republiki Francuskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga oraz Królestwa Niderlandów, wraz z podpisaniem Układu z Schengen, wyraziły zgodę na stopniowe znoszenie kontroli na swoich granicach wewnętrznych. Jako ciekawostkę warto przytoczyć fakt, iż Układ podpisano na pokładzie statku Princesse Marie-Astrid na rzece Mozeli, na styku granic Francji, Luksemburga i Niemiec. 

Rozpoczęto proces wprowadzania swobody poruszania się dla wszystkich obywateli państw-sygnatariuszy, pozostałych (ówczesnych) państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego (obecnie Unii Europejskiej) oraz niektórych państw spoza EOG. Porozumienie dotyczyło również ułatwienia transportu, przepływu towarów i usług. Wspomniana umowa międzynarodowa stanowiła odzwierciedlenie coraz bardziej zacieśniających się relacji pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnot Europejskich. 

Pięć lat później państwa-strony układu z 1985 roku, podpisały Konwencję z Schengen, która jest umową uzupełniającą. Ustanowiono środki i zabezpieczenia, które miały na celu wprowadzenie w życie polityki zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych państw-stron. 26 marca 1995 roku Układ z Schengen wszedł w życie. 

Początkowo obejmował on siedem państw członkowskich, w którego gronie znalazła się również Hiszpania i Portugalia. Niedługo później – w 1997 roku – został podpisany Traktat z Amsterdamu, zmieniający Traktat o Unii Europejskiej, który m.in. włączył w system prawny UE Układ z Schengen, zapewniając możliwość podróżowania bez obowiązku posiadania paszportu wewnątrz Unii. Warto nadmienić, że Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia nie wzięły udziału w tym przedsięwzięciu, pomimo swego członkostwa we Wspólnocie.

Rozwój europejskiej strefy bez granic


Obecnie Strefa Schengen stanowi największy na świecie obszar nieskrępowanych podróży bez wewnętrznych granic – ponad 4 mln km kwadratowych. Swoboda przemieszczania się została zagwarantowana ponad 450 milionom obywatelom UE, a ponadto obywatelom państw trzecich mieszkającym w Unii lub turystom, studentom czy osobom podróżującym biznesowo. Po przystąpieniu Bułgarii wraz z Rumunią do Strefy Schengen, niemalże wszystkie kraje UE należą do strefy. 

Co więcej, znajdują się w niej wszystkie cztery państwa członkowskie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria). Jednakże należy zaznaczyć, iż kontrole nie zostały jeszcze zniesione na granicach wewnętrznych z Cyprem, który obecnie jest w trakcie procesu oceny gotowości do przyłączenia, a w przyszłości stanie się częścią Strefy. 

Jedynym państwem unijnym, które nie jest częścią obszaru bez granic wewnętrznych oraz nadal prowadzi kontrole graniczne na granicy z państwami strefy Schengen jest Irlandia, która utrzymuje w mocy klauzulę opt-out. Niemniej prowadzona jest z Irlandią kooperacja policyjna oraz współpraca w zakresie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.

Możliwość przystąpienia do Strefy Schengen jest uwarunkowana szeregiem wymagań. Przede wszystkim państwo ma obowiązek powzięcia odpowiedzialności za kontrolę granic zewnętrznych UE w imieniu innych państw strefy. Należy również stosować wspólne przepisy dotyczące strefy (tzw. dorobek Schengen), takie jak prowadzenie kontroli granicznych na lądzie, morzu i w powietrzu, wydawanie wiz jednolitych Schengen czy ochrona danych osobowych. 

W celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa w strefie Schengen, konieczna jest współpraca organów krajowych wraz z organami ścigania innych państw należących do strefy. Dodatkowo państwo musi nawiązać połączenie z Systemem Informacyjnym Schengen (SIS) oraz z niego korzystać. Kraje ubiegające się o członkostwo w strefie Schengen są zobligowane do przejścia szczegółowego procesu oceny, w trakcie którego weryfikowana jest ich gotowość do wdrożenia przepisów Schengen. 

Jeżeli wyniki oceny potwierdzą wypełnienie wymaganych kryteriów, decyzja o przyjęciu nowego państwa musi zostać jednomyślnie zatwierdzona przez wszystkie pozostałe kraje członkowskie strefy po przeprowadzeniu wcześniejszych konsultacjach z Parlamentem Europejskim.

Członkostwo Bułgarii i Rumunii

31 marca 2024 roku zostały zniesione kontrole osób na granicach powietrznych oraz morskich pomiędzy Bułgarią i Rumunią, a resztą państw należących do Strefy Schengen. Po dwunastu latach negocjacji był to pierwszy krok na drodze do pełnoprawnego członkostwa w strefie, dzięki podjęciu jednomyślnej decyzji przez Radę (UE) pod koniec 2023 roku w sprawie pełnego stosowania przepisów dorobku Schengen w Republice Bułgarii i w Rumunii. 

Jednakże już wcześniej oba te państwa, po przystąpieniu do UE stosowały części ram prawnych Schengen (dorobku Schengen), m.in. w zakresie kontroli na granicach zewnętrznych, współpracy policyjnej czy korzystania z systemu SIS. Pod koniec 2024 roku, Rada (UE) postanowiła znieść kontrole na granicach lądowych, co było równoznaczne z dołączeniem Bułgarii i Rumunii do grona pełnoprawnych członków strefy Schengen. 

Jednakże droga do członkostwa była okupiona wieloma wyzwaniami i trudnościami. W traktatach akcesyjnych Bułgarii i Rumunii do UE z 2005 roku (weszły w życie dwa lata później w 2007 roku) zostało przewidziane członkostwo tychże państw w strefie Schengen. Pomimo spełnienia wymaganych kryteriów przez oba kraje w pierwotnie założonym terminie (2011 rok), ich przystąpienie było wielokrotnie blokowane, bez względu na korzystne dla obu państw raporty Komisji Europejskiej czy rezolucje Parlamentu Europejskiego. 

Państwa takie jak Finlandia, Francja oraz Holandia wprowadziły wobec Bułgarii i Rumunii dodatkowe warunki polityczne do procesu akcesji, mimo braku podstaw traktatowych. Zażądano uzyskania pozytywnej oceny Mechanizmu Współpracy i Weryfikacji (CVM), którego zadaniem było monitorowanie rumuńskiej reformy sądownictwa i walki z korupcją oraz zwalczanie i przeciwdziałanie bułgarskiej przestępczości zorganizowanej. Jednakże korzystne raporty CVM nie były w stanie przełamać sprzeciwu wobec rozszerzenia Schengen, które stale utrzymywały różne państwa, w tym szczególnie nieustępliwe były Austria wraz z Holandią. 

We wrześniu 2023 roku Komisja Europejska zakończyła działanie mechanizmu CVM, odbierając tym samym główny argument przeciwnikom rozszerzenia strefy Schengen. Realnym powodem oporu były rosnące nastroje izolacjonistyczne (a nawet antyimigranckie) w państwach europejskich, które zostały dodatkowo nasilone w związku z kryzysem migracyjnym z 2015 roku. Niemniej jednak w grudniu 2023 roku Holandia wycofała swój sprzeciw, zaś Austria wycofała swoje weto w grudniu 2024 roku na posiedzeniu Rady UE.

Niepewne czasy 

Nic nie jest pewne w ludzkim życiu, a tym bardziej globalna sytuacja geopolityczna. Strefa Schengen doświadczyła niejednego kryzysu, przez co w dyskursie publicznym zaczęły pojawiać się powątpiewania w zasadność kontynuacji tegoż projektu. Niemniej rok do roku, w strefie Schengen odbywa się ponad 1,25 miliarda podróży. 

Aby móc zapobiegać lub na bieżąco reagować na współczesne wyzwania, Kodeks Graniczny Schengen (SBC) zapewnia państwom członkowskim strefy zachowanie prawa do przywracania tymczasowych kontroli w przypadkach poważnego zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego. Jest to prerogatywa państw członkowskich, a decyzja o przywróceniu kontroli granicznej nie może zostać zawetowana przez Komisję Europejską. Może zostać jedynie wydana opinia na temat konieczności i proporcjonalności podjętego środka. 

Reaktywowanie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych należy stosować jako środek ostateczny, w wyjątkowych sytuacjach, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady proporcjonalności. Zakres i czas trwania takiego stanu jest ograniczony, a powinien on być zawężony do absolutnego minimum, niezbędnego do reagowania na dane zagrożenie oraz zależy od podstawy prawnej, na którą powołuje się państwo członkowskie wprowadzające kontrolę. 

Przewidziane są trzy przypadki, na podstawie których może zostać wprowadzona kontrola graniczna na granicach wewnętrznych: przewidywalne wydarzenia (art. 25, 26 SBC), przypadki wymagające natychmiastowego działania (art. 28 SBC) oraz przypadki, w których wyjątkowe okoliczności zagrażają funkcjonowaniu strefy Schengen (art. 29 SBC). Zatem katalog jest szeroki, który obejmuje imprezy sportowe jak np. Mistrzostwa Europy w piłce nożnej EURO, Igrzyska Olimpijskie i Paralimpijskie, Tour de France, wydarzenia międzynarodowe na najwyższych szczeblach m.in. wizyta prezydenta USA w państwach europejskich, szczyty NATO, G7, G20 oraz sytuacje kryzysowe jak zagrożenie lub ataki terrorystyczne czy przestępczość zorganizowana.

Tymczasowo przywrócone kontrole graniczne

Najczęstszymi przyczynami wprowadzenia tymczasowych kontroli granicznych w strefie Schengen na przełomie 2023 i 2024 roku były m.in. wysoki poziom nielegalnej migracji oraz przemytu ludzi. Państwa członkowskie wskazywały na rosnącą liczbę nielegalnych przekroczeń granic, przede wszystkich w obrębie szlaku bałkańskiego, śródziemnomorskiego, oraz na zintensyfikowaną aktywność grup zajmujących się przemytem ludzi. Z powyższym łączy się kwestia przeciążenia systemów azylowych. Poszczególne państwa jak Austria, Holandia, Niemcy podkreślają, iż napływ migrantów zdecydowanie obciążył krajowe systemy recepcyjne (system organizacji środków przyjmowania cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy), w konsekwencji prowadząc do utrudnionego dostępu do podstawowych usług dla osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. 

Również zagrożenie terrorystyczne oraz zorganizowana przestępczość skłoniły poszczególne kraje do wprowadzenia zaostrzonych kontroli ze względu na obawy związane z wystąpieniem możliwej infiltracji przez terrorystów, którzy korzystają z ruchów migracyjnych oraz działalnością grup przestępczych, wiążącą się z przemytem broni i narkotyków. Należy również zwrócić uwagę na wpływ pełnoskalowej agresji rosyjskiej w Ukrainie. Państwa członkowskie strefy wzmocniły kontrole graniczne, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia zagrożenia hybrydowego, działań wywiadowczych rosyjskich służb oraz wzmożoną aktywność obywateli Rosji, którzy podejmowali próby nielegalnego przekroczenia granic. Ochrona infrastruktury krytycznej i sektora energetycznego także była przyczyną wprowadzenia kontroli, zwłaszcza w Norwegii i Danii, aby przeciwdziałać zagrożeniom sabotażu i aktów dywersyjnych wymierzonych w strategiczne obiekty.

Czas reform?


Strefa Schengen nie po raz pierwszy znajduje się pod presją lub jest w sytuacji kryzysowej. Niedaleko sięgając pamięcią, pandemia koronawirusa COVID-19 przyczyniła się do masowego przywracania kontroli na granicach wewnętrznych w państwach strefy, głównie w latach 2020 – 2021. Jednakże wcześniej również występowały zdarzenia,  które prowadziły do napięć między państwami członkowskimi m.in. jak te wywołane kryzysem nieregulowanej migracji oraz przepływami wtórnymi. W związku z powyższym, w 2013 roku dodano do SBC nowy 29 artykuł, na podstawie którego umożliwiono wprowadzanie tymczasowych kontroli granicznych w przypadku poważnych i trwałych niedociągnięć na granicach zewnętrznych. 

Następna nowela kodeksu z 2017 roku zobowiązała państwa strefy Schengen do realizowania systematycznych kontroli wszystkich osób wjeżdżających na lub wyjeżdżających z terytorium UE. W 2021 roku Parlament Europejski w swej Rezolucji w sprawie sprawozdania rocznego z funkcjonowania strefy Schengen uznał, iż kodeks SBC wymaga pilnej i głębokiej reformy oraz zawezwał do utworzenia, na wypadek sytuacji kryzysowych, przejrzystego mechanizmu konsultacji. 


Na początku lutego br. osiągnięto porozumienie polityczne pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą w kwestii przyjęcia nowych przepisów kodeksu granicznego Schengen. Wypracowany konsensus ma na celu wzmocnienie koordynacji UE, aby móc stawić czoła wyzwaniom pojawiającym się na granicach zewnętrznych UE oraz transgranicznym zagrożeniom dla zdrowia i bezpieczeństwa. W celu wzmocnienia kodeksu SBC wyznaczono następujące założenia, które obejmują m.in. wzmocnienie granic zewnętrznych, wraz ze środkami granicznymi, aby rozwiązać problem instrumentalizacji migrantów. 

Pogłębienie transgranicznej współpracy policyjnej w regionach przygranicznych w ramach alternatywy dla kontroli na granicach wewnętrznych. Zmiana ram dla ewentualnego przywrócenia kontroli na granicach wewnętrznych jako środka ostatecznego, w ustrukturyzowanym systemie z określonymi limitami czasowymi i zwiększonymi zabezpieczeniami. Przyjęcie nowej procedury transferu nielegalnych/nieudokumentowanych migrantów, aby wesprzeć państwa członkowskie w zapobieganiu przepływom wtórnym w UE. Wprowadzenie ograniczeń podróży dla obywateli z państw trzecich na zewnętrznych granicach UE w przypadkach poważnych stanów zagrożenia zdrowia wraz z ujednoliconymi i ułatwionymi zasadami ograniczania podróży obywateli spoza UE.

Za wielkimi zmianami, podążają również wielkie zagrożenia. W związku z przedstawionymi propozycjami reform występują liczne wątpliwości, iż zmiana  przepisów Schengen może znacząco wpłynąć lub osłabić dotychczasowe zabezpieczenia i zalegitymizować problematyczne praktyki niektórych państw członkowskich. W przeszłości Parlament Europejski z dużą dozą ostrożności podchodził do zmian w kodeksie SBC, wymagając stosownych zabezpieczeń, jednakże nie sposób dostosowywać realia z przeszłości, nawet niedalekiej, do dynamicznie zmieniającej się współczesności. 

Niemniej podnoszone są argumenty, iż rozszerzenie możliwości przywracania kontroli na granicach wewnętrznych, w tym również kontroli policyjnych, może mieć negatywny wpływ na kluczową wartość strefy Schengen – ograniczenie swobody przemieszczania się. Ponadto istnieje ryzyko występowania dyskryminacji na granicach wewnętrznych, prowadzące do systematycznego profilowania niektórych obywateli UE lub obywateli państw trzecich. Przy okazji również pojawiają się niepokoje w sprawie poszanowania prawa do ochrony międzynarodowej. 

Podsumowanie


Bez wątpienia Układ z Schengen, Konwencja z Schengen oraz cały dorobek Schengen jest cnotą państw Starego Kontynentu, perłą w koronie Europy. Jednakże, aby ten projekt mógł trwać nadal, wymagane są rozważne i przemyślane reformy, które powinny być wprowadzone wraz z poszanowaniem praw człowieka. Należy mieć na uwadze również to, iż młyny legislacyjne mielą powoli, a wypracowanie konsensusu czy znalezienie złotego środka nie należy do zadań prostych. Miejmy nadzieję, iż czasy kilku lub kilkunastogodzinnego oczekiwania, aby móc przekroczyć granicę z innym państwem nie powrócą, a dobrodziejstwa Schengen nie staną się pieśnią przeszłości. 


Źródła


[1] Dumbrava, Costica. “Schengen reform Key challenges and proposals,” European Parliament, European Parliamentary Research Service, (2024), https://www.europarl.europa.eu/thinktank/en/document/EPRS_BRI(2022)733599,  
[2] Pieńkowski, Jakub. Szymańska, Jolanta. “Pełne członkostwo Rumunii i Bułgarii w strefie Schengen” Biuletyn PISM 3006, no. 3 (2025). https://www.pism.pl/publikacje/pelne-czlonkostwo-rumunii-i-bulgarii-w-strefie-schengen,
[3] Regulation (EU) 2016/399 of the European Parliament and of the Council of 9 March 2016 on a Union Code on the rules governing the movement of persons across borders (Schengen Borders Code) (codification), https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2016/399/oj/eng,
[4] Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lipca 2021 r. w sprawie sprawozdania rocznego z funkcjonowania strefy Schengen (2019/2196(INI)), https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/ALL/?uri=CELEX:52021IP0350,
[5] “Bulgaria and Romania join the Schengen Area,” European Commission, published January 3, 2025, https://home-affairs.ec.europa.eu/news/bulgaria-and-romania-join-schengen-area-2025-01-03_en,
[6] “Schengen: what issues affect the border-free zone?,” European Parliament, Directorate General for Communication, last updated June 25, 2024, https://www.europarl.europa.eu/topics/en/article/20180525STO04311/schengen-what-issues-affect-the-border-free-zone, 
[7] “Schengen, czyli strefa bez granic,” European Council and Council of the European Union, last modified February 25, 2025, https://www.consilium.europa.eu/pl/policies/schengen-area/,
[8] “Strefa Schengen,” Publications Office of the European Union, last reviewed January 29, 2024, https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=LEGISSUM:l33020,
[9] “Strefa Schengen: Rada postanawia znieść kontrole na granicach lądowych z Bułgarią i Rumunią,” European Council and Council of the European Union, last modified December 16, 2024, https://www.consilium.europa.eu/pl/press/press-releases/2024/12/12/schengen-council-decides-to-lift-land-border-controls-with-bulgaria-and-romania/,
[10] “Strefa Schengen: Rada uzgadnia zniesienie kontroli na wewnętrznych granicach powietrznych i morskich z Bułgarią i Rumunią,” European Council and Council of the European Union, last modified January 20, 2025, https://www.consilium.europa.eu/pl/press/press-releases/2023/12/30/schengen-area-council-takes-move-towards-lifting-border-controls-with-bulgaria-and-romania/,
[11] “Strefa Schengen: rozszerzenie europejskiego obszaru bez granic,” European Parliament, Directorate General for Communication, last updated July 4, 2024, https://www.europarl.europa.eu/topics/pl/article/20180216STO98008/strefa-schengen-rozszerzenie-europejskiego-obszaru-bez-granic, [12] “Strefa Schengen: wszystko, co musisz wiedzieć o europejskiej strefie bez granic wewnętrznych,” European Parliament, Directorate General for Communication, last updated July 4, 2024, https://www.europarl.europa.eu/topics/pl/article/20190612STO54307/strefa-schengen-wszystko-co-musisz-wiedziec-o-europejskiej-strefie-bez-granic, 
[13] “Temporary Reintroduction of Border Control,” European Commission, Directorate-General for Migration and Home Affairs, published February 12, 2025, https://home-affairs.ec.europa.eu/policies/schengen/schengen-area/temporary-reintroduction-border-control_en#.
[14] “The Commission welcomes the political agreement on new rules for a more resilient Schengen area,” European Commission – Press release, published February 6, 2024, https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/ip_24_667,
[15] “Traktat z Amsterdamu,” Publications Office of the European Union, last reviewed  April 4, 2018, https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=legissum:4301858#BREXIT,
[16] “Układ i konwencja z Schengen,” Publications Office of the European Union, last reviewed March 25, 2024, https://eur-lex.europa.eu/PL/legal-content/glossary/schengen-agreement-and-convention.html. 

 

Artykuł Strefa Schengen: perła w koronie Europy czy idealistyczna pieśń przeszłości? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>
Tajwański zwrot Wilna – jak Odważne Państwo rzuciło wyzwanie Państwu Środka? /tajwanski-zwrot-wilna-jak-odwazne-panstwo-rzucilo-wyzwanie-panstwu-srodka/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=tajwanski-zwrot-wilna-jak-odwazne-panstwo-rzucilo-wyzwanie-panstwu-srodka Sun, 15 Dec 2024 13:03:34 +0000 /?p=4757 W dniach 20-21 listopada br. Wilno odwiedził minister spraw zagranicznych Tajwanu Lin Chia-Lung. Przybył on na Litwę na czele delegacji złożonej z przedstawicieli 19 tajwańskich firm z branży produkcji bezzałogowców. Wszystko odbyło się w ramach organizowanego w litewskiej stolicy Drone Industry Business Forum. W jego trakcie Litewskie Stowarzyszenie Przemysłu Obronnego i Bezpieczeństwa podpisało dwa listy […]

Artykuł Tajwański zwrot Wilna – jak Odważne Państwo rzuciło wyzwanie Państwu Środka? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>

W dniach 20-21 listopada br. Wilno odwiedził minister spraw zagranicznych Tajwanu Lin Chia-Lung. Przybył on na Litwę na czele delegacji złożonej z przedstawicieli 19 tajwańskich firm z branży produkcji bezzałogowców. Wszystko odbyło się w ramach organizowanego w litewskiej stolicy Drone Industry Business Forum. W jego trakcie Litewskie Stowarzyszenie Przemysłu Obronnego i Bezpieczeństwa podpisało dwa listy intencyjne z Taiwan Excellence Drone International Business Opportunities Alliance (TEDIBOA) oraz z Aerospace Industrial Development Corp. (AIDC).

Autor: Tomasz Zduńczyk


Ze strony tajwańskiej obie umowy podpisał prezes AIDC i jednocześnie przewodniczący TEDIBOA Hu Kai-hung. Wizyta tajwańskiej delegacji na Litwie była związana z wizytą ministra Lina w Europie. Tajwan dąży obecnie do rozwoju współpracy w dziedzinie dronów zwłaszcza z Polską i Litwą. Z tą drugą wiążą go szczególnie ciepłe relacje, odkąd w listopadzie 2021 w Wilnie otwarto tajwańskie przedstawicielstwo handlowe, czyli de facto ambasadę Republiki Chińskiej. 

Jednakże w przeciwieństwie do znacznej większości państw, które goszczą u siebie przedstawicielstwo Tajpej, wileńskie biuro zgodnie z porozumieniem władz litewskich i tajwańskich posiada przymiotnik “tajwańskie” w nazwie. Spowodowało to zdecydowaną reakcję ChRL, która wycofała swojego ambasadora z Litwy i poprosiła Wilno o zrobienie tego samego, a nawet de facto wprowadziła sankcje gospodarcze i osobowe. 

Wizyta ministra Lina była także związana z 3 rocznicą jego utworzenia. Do dzisiaj stosunki chińsko-litewskie są bardzo napięte. Ale w zasadzie jak do tego doszło? Co spowodowało, że Litwa, zwana “odważnym krajem” rzuciła wyzwanie Państwu Środka?

By odpowiedzieć na wyżej postawione pytania należy cofnąć się o kilka lat w przeszłość. Jeszcze zanim konserwatyści na czele z Gabrieliusem Landsbergisem utworzyli rząd w 2020 roku Litwa bardzo duży nacisk kładła na podkreślanie swojego “wsparcia dla prześladowanych na całym świecie”. Litwini byli zaangażowani we wspieranie protestów na Ukrainie w 2013-2014 roku, a teraz wspierają walkę Kijowa z agresją Moskwy. 

Wilno wspierało także białoruską opozycję przed, w trakcie i po protestach 2020 roku. To właśnie tam obecnie znajdują się organy utworzone przez Światlanę Cichanouską, a ona sama korzysta także ze wsparcia litewskiej dyplomacji w swoich staraniach na rzecz izolacji reżimu Alaksandra Łukaszenki. Litwa była także najbardziej zaangażowanym w projekt Partnerstwa Wschodniego państwem bałtyckim. Jednocześnie to właśnie ona była krajem, który był najmniej związany gospodarczo z Państwem Środka w Europie Środkowo-Wschodniej. 

Te dwa czynniki spowodowały, że w Wilnie na początku tego dziesięciolecia pojawiła się idea zwiększenia kontaktów z Tajwanem. W 2020 roku wybory wygrała partia Związek Ojczyzny-Litewscy Chrześcijańscy Demokraci (TS-LKD) na czele ze stosunkowo mlodym i bardzo ambitnym Gabrieliusem Landsbergisem, który wkrótce zostal ministrem spraw zagranicznych. To właśnie w tym momencie Litwa rozpoczęła zdecydowany zwrot w kierunku “polityki wartości”, tym samym zwiększając swoje kontakty z Tajwanem i zaostrzając kurs wobec ChRL.

Eksperci i komentatorzy są w zasadzie zgodni, że to właśnie Landsbergis był głównym pomysłodawcą i realizatorem “zwrotu tajwańskiego”. Jeszcze będąc w opozycji, razem z Žygimantasem Pavilionisem i Mantasem Adomėnasem stał się głównym orędownikiem zwiększenia kontaktów litewsko-tajwańskich, a także ostrzejszej polityki względem Pekinu. Zarówno Landsbergis jak i Pavilionis pochodzą ze słynnych litewskich rodzin. Adomėnas za to ma za sobą skandal korupcyjny przez który został wyrzucony z TS-LKD w 2018 roku, ale w 2019 znowu stał się członkiem tego ugrupowania. 

Przyjmuje się, że zaangażowanie w sprawę tajwańską było sposobem na “restart” kariery politycznej, ale wydaje się to nie do końca trafne, ponieważ to właśnie Adomėnas był jednym z członków utworzonej w 2009 roku parlamentarnej grupy ds. międzyparlamentarnych stosunków z Tajwanem. 

Po zwycięstwie TS-LKD został on wiceministrem spraw zagranicznych, a w czasie rozpoczęcia “zwrotu tajwańskiego” miał pełnić “kluczową” rolę we wprowadzaniu polityki zagranicznej opartej na wartościach. Pavilionis został za to przewodniczącym sejmowej komisji ds. zagranicznych, co także miało znaczenie dla zdobywania poparcia dla działań ministerstwa w parlamencie. Zyskali oni także wsparcie wchodzącej w skład koalicji rządzącej Partii Wolności (Laisvės Partija – LP), której liderka Aušrinė Armonaitė również zaangażowała się w prowadzenie nowej polityki. 

To ugrupowanie przedstawiło nawet bardziej radykalne postulaty niż TS-LKD – nawoływało do podjęcia wszelkich działań w celu uznania niepodległości Tajwanu. Ostatni z ówczesnych koalicjantów, czyli Ruch Liberalny Republiki Litewskiej (Lietuvos Respublikos Liberalų Sąjūdis – LRLS) na czele z Viktoriją Čmilytė-Nielsen również pozytywnie podchodził do kwestii zmiany litewskiego podejścia do polityki względem Chin. Jednym z członków-założycieli LRLS jest także Gintaras Steponavičius, który przez dwie kadencje (2016-2024) pełnił funkcję przewodniczącego parlamentarnej grupy ds. międzyparlamentarnych kontaktów z Tajwanem.

Jeszcze przed dojściem do władzy TS-LKD Litwa podejmowała pewne kontakty z Tajwanem, ale głównie orientowała się ona na Chiny kontynentalne. W 2017 oba kraje podpisały protokół ustaleń w sprawie Inicjatywy Pasa i Szlaku, a rok później Ministerstwo Transportu  RL rozpoczęło realizację połączenia kolejowego pomiędzy Wilnem a Chongqing. 

Chiny były także zainteresowane zainwestowaniem w port w Kłajpedzie oraz współpracą w dziedzinie 5G. Jednakże chińsko-litewskie kontakty nie były całkowicie bezsporne. Dla przykładu Chińczycy odpowiedzieli wstrzymaniem negocjacji na temat zwiększenia współpracy w kilku sektorach gospodarki po tym jak ówczesna prezydent RL Dalia Grybauskaitė spotkała się prywatnie z przebywającym na uchodźstwie Dalajlamą XIV. Jednocześnie Litwini byli świadomi swojego małego znaczenia w chińskich planach co do rozwoju Inicjatywy Pasa i Szlaku w Europie Środkowo-Wschodniej. 

Duży wpływ na zmianę podejścia litewskich elit miało zaostrzenie amerykańskiej polityki wobec Chin. Jeszcze w 2019 roku ówczesny minister obrony RL Raimundas Karoblis, że jakakolwiek chińska inwestycja w port w Kłajpedzie będzie stanowić zagrożenie dla NATO. W “Krajowej Ocenie Zagrożeń 2019” Departament Bezpieczeństwa Państwowego (VSD) oraz II Departament Operacyjny przy Ministerstwie Obrony Narodowej RL (AOTD) po raz pierwszy wspomniały o chińskich działaniach szpiegowskich jako zagrożeniu dla bezpieczeństwa narodowego. 

Ponadto prezydent Gitanas Nausėda zalecał ostrożność w sprawie rozwijania technologii 5G we współpracy z Chinami. W lutym 2020 roku VSD oraz AOTD zaleciły wyłączenie Huaweia z postępowania przetargowego w sprawie rozwoju krajowej infrastruktury 5G. Litwini mieli być podobno nieoficjalnie naciskani przez Pekin w sprawie przeprosin za wypowiedzi wymierzone w Chiny. 

Pod koniec sierpnia 2019 kilkoro posłów Sejmu Litwy odwiedziło Tajwan. W składzie delegacji znaleźli się między innymi Pavilionis oraz Armonaitė, a także były minister spraw zagranicznych RL Audronius Ažubalis. Po powrocie zaangażowali się oni w szereg akcji wymierzonych w Chiny, dla przykładu w organizację 1 października 2019 roku marszu ku pamięci ofiar reżimu komunistycznego w tym kraju. 

To właśnie rok 2020 był pod wieloma względami przełomowy w polityce Litwy wobec Chin. W trakcie kryzysu spowodowanego pandemią koronawirusa Tajwan przekazał Litwie ponad 100 tysięcy masek ochronnych. Ten krok został silnie rozpropagowany przez litewskich posłów skupionych wokół parlamentarnej grupy ds. międzyparlamentarnych kontaktów z Tajwanem m.in. przez Adomėnasa i Steponavičiusa. 

Należy przy tym odnotować, że w tym samym czasie Wilno zamówiło w ChRL ponad 30 ton sprzętu ochronnego dla medyków. 200 przedstawicieli litewskich elit wystosowało list otwarty do prezydenta Nausėdy prosząc go o wsparcie działań mających na celu przyjęcia Tajwanu jako członka do Światowej Organizacji Zdrowia. 22 kwietnia 2020 roku rzecznik prasowy Kancelarii Prezydenta Antanas Bubnelis poinformował, że prezydent wspiera współpracę z tym krajem, ale tylko członkowie ONZ mogą dołączyć do WHO. Po tym sprawę zaproszenia przedstawicieli Tajwanu do organizacji poruszył w rozmowie z jej szefem ówczesny szef litewskiej dyplomacji Linas Linkevičius. 

19 czerwca 2020 roku w Sejmie wystąpił przedstawiciel Tajwanu w krajach bałtyckich Andy Chin, gdzie wziął udział w dyskusji dotyczącej pandemii koronawirusa. Wszystkie z tych działań spotkały się z niezadowoleniem Pekinu, a w sprawie wystąpienia tajwańskiego reprezentanta w litewskim parlamencie interweniował ambasador ChRL na Litwie Shen Zhifei, który rozmawiał o tym z przewodniczącym sejmowej Komisji ds. Zagranicznych Juozasem Bernatonisem.

Tajwan był także wspominany w trakcie debat w czasie kampanii wyborczej w 2020 roku. Wspominano o “islandzkim momencie”, który nawiązywał do tego, że to właśnie mały Islandia była pierwszym państwem, które uznało niepodległość Litwy na początku 1991, w czasie kiedy Zachód na czele ze Stanami Zjednoczonymi prowadził działania mające na celu wsparcie Moskwy w utrzymaniu i zreformowaniu Związku Radzieckiego. Część litewskich polityków twierdziła, że w stosunku do Tajwanu to właśnie Wilno powinno pełnić rolę Islandii. 

8 października 2020 roku, czyli na trzy dni przed pierwszą turą wyborów parlamentarnych, ponad 60 przedstawicieli sceny politycznej, a także naukowców i działaczy społecznych ogłosiło utworzenie Forum Litewsko-Tajwańskiego, które miało promować rozwój relacji politycznych, gospodarczych, naukowych i kulturalnych, a także wspierać aspiracje Tajwanu dot. demokracji, praw człowieka i samostanowienia. 

W marcu 2021 roku, czyli 3 miesiące po wyznaczeniu nowego rządu koalicji TS-LKD, LRLS i LP, doszło do wyboru władz i zarządu Forum – przewodniczącym został Gintaras Steponavicius, a jednym z członków zarządu została nowa minister gospodarki Aušrinė Armonaitė.

Utworzenie rządu koalicyjnego TS-LKD, LRLS i LP, po wyborach parlamentarnych z października 2020 roku, oznaczało, że do władzy doszli przedstawiciele najbardziej “protajwańskich” ugrupowań w litewskiej polityce. Zgodnie z umową koalicyjną nowy rząd miał prowadzić politykę zagraniczną opartą na wartościach i wspierać “tych, którzy walczą o wolność od Białorusi po Tajwan”. Jak już wspomniałem, główni orędownicy zbliżenia z Tajwanem zajęli stanowiska dzięki którym mieli realny wpływ na wprowadzanie zmian. 

Pierwszym krokiem nowych władz na tym obszarze było wyjście Litwy ze współpracy z Chinami w ramach formatu “17+1” do czego doszło w maju 2021 roku. Wkrótce zapowiedziano także wysłanie na wyspę 20 tysięcy szczepionek przeciwko Covid-19. Jednocześnie rozpoczęto działania mające na celu utworzenie tajwańskiego biura przedstawicielskiego w Wilnie oraz litewskiego w Tajpej – dotąd jedyne przedstawicielstwo Tajpej w krajach bałtyckich znajdowało się w Rydze. 

Zadanie to miało zostać postawione Ministerstwu Gospodarki, ale według źródeł w litewskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych to właśnie ono de facto zajmowało się tą kwestią. Kluczową rolę miał mieć w tym wiceminister Adomėnas. Według źródeł LRT litewskie MSZ spodziewało się, że reakcja Chin na te działania będzie “głośna, ale łagodna”. 

20 lipca 2021 Tajwan ogłosił, że jego biuro przedstawicielskie w Wilnie będzie posiadać określenie “tajwańskie” w swojej nazwie. Spotkało się to z reakcją Biura ds. Tajwanu Rady Państwa ChRL, której rzecznik Zhu Fenglian wezwał Litwę do przestrzegania zasad polityki “jednych Chin” i nie wysyłania błędnych sygnałów do “tajwańskich sił niepodległościowych”. 

10 sierpnia 2021 Chiny wycofały swojego ambasadora z Wilna, prosząc Litwę o zrobienie tego samego. Oznaczało to obniżenie stosunków dyplomatycznych pomiędzy oboma państwami. Spór dotyczy zwłaszcza chińskiej wersji nazwy, która brzmi tak samo jak słowo “Tajwan”. Litwini tłumaczyli, że litewska i angielska nazwy dotyczyły mieszkańców wyspy, a nie państwa, ale w języku chińskim oba określa się tym samym słowem. 

Do otwarcia Tajwańskiego Biura Przedstawicielskiego doszło 18 listopada 2018 roku. Stało się ono pierwszym w Europie przedstawicielstwem, które posiada przymiotnik “tajwański” w swojej nazwie. Litewscy dyplomaci zaznaczyli przy tym, że nie posiada ono statusu dyplomatycznego i nie jest związane z uznaniem niepodległości Republiki Chińskiej. 

W związku z tym stwierdzono, że Republika Litewska nie naruszyła swojego uznania dla zasady “jednych Chin”, które potwierdziła przy nawiązywaniu stosunków dyplomatycznych z ChRL w 1991 roku. Pekin zareagował w ciągu kilku dni, usuwając Litwę ze swojego rejestru celnego, blokując dostawy z tego kraju, co oznaczało nałożenie de facto sankcji handlowych. Ponadto Chińczycy mieli zacząć naciskać na międzynarodowe firmy w celu wymuszenia na nich częściowego bądź całkowitego wycofania się z litewskiego rynku.

Tak ostra reakcja miala być kompletnym zaskoczeniem dla litewskiego MSZ, w tym samego Landsbergisa, który miał po kilku dniach niepewnie tłumaczyć swoją politykę w Sejmie zarówno posłom jak i dziennikarzom. Według litewskich ekspertów Wilnu zabrakło zarówno doświadczenia jak i ludzi, którzy mogliby skutecznie zarządzać kryzysem. Źródła w litewskim MSZ twierdziły wprost, że zabrakło dyplomatów do prowadzenia rozmów z Tajwańczykami, co mialo wpływ na ich przeciąganie. Spowodowało to też zmianę podejścia Tajpej do współpracy z Litwinami. 

Przedstawiciele nieuznawanego państwa mieli poddawać w wątpliwość nawet to czy Litwie uda się zebrać odpowiednią delegację do prowadzenia jakichkolwiek rozmów. Litwini mieli w związku z tym napotkać problemy z przekonaniem Tajwańczyków do zawarcia nawet najbardziej podstawowych umów handlowych. 

Chcąc utrzymać jakiś poziom negocjacji, Litwa wstrzymała się z otwarciem swojego biura w Tajpej, co miało poprawić jej pozycję. Jednocześnie Tajwańczycy obiecywali jej pulę inwestycji o wartości 200 milionów euro, która jednak w toku działań została tak przeprojektowana, że obejmowała państwa całego regionu. Gdy Litwini w końcu zdecydowali się na otwarcie swojego przedstawicielstwa w Tajpej, otrzymało ono nazwę “Litewskie Przedstawicielskie Biuro Handlowe w Tajpej”. 

W części publikacji dotyczących tego tematu można znaleźć stwierdzenia, że Litwa została wykorzystana przez Tajwan do osiągnięcia celów swojej polityki zagranicznej. Należy przy tym zaznaczyć, że z przecieków z litewskiego MSZ wyłaniał się obraz instytucji nieprzygotowanej do przeprowadzenia tego typu działań i reagowania na kryzys. Tajwan również wykorzystał tę słabość, dążąc m.in. do przejęcia litewskich technologii laserowych za mgliste obietnice założenia spółki joint-venture.

Wilno usiłowało pokazać, że działania związane z Tajwanem mają także podłoże ekonomiczne. Litwini podkreślali, że Chiny kontynentalne nie przywiązywały uwagi do zaangażowania się w ich kraju. Wybór Tajwanu miał być zarówno spektakularnym przykładem polityki zagranicznej opartej na wartościach, a także opłacalnym dla gospodarki ruchem. Litewskie nadzieje rozbudzały takie przyjacielskie gesty, jak przejęcie przez tajwański rynek części eksportu litewskiego browaru Volfas Engelman, a także ponad 20 tysięcy butelek rumu, zablokowanych przez Chińczyków. 

Władze Tajwanu zaangażowały się przy tym w promocję litewskiego alkoholu na wyspie. Jednakże dość szybko okazało się, że litewski eksport do Tajwanu stanowi zaledwie procent eksportu do Chin zanotowanego w 2020 roku. Spowodowało to także mniej lub bardziej gorzkie komentarze części litewskich polityków i ekspertów, nawet wśród zwolenników zbliżenia z Tajpej. 

Jednocześnie, w styczniu 2023, litewska spółka branży elektronicznej Teltonika poinformowała o zawarciu umowy z Tajwanem dot. transferu technologii półprzewodników. Jak zaznaczono w komunikacie jest to pierwszy raz odkąd Tajpej zezwala na eksport swojej strategicznej technologii do innego państwa. Według inwestorów budowa Teltonika High-Tech Hill Park w dzielnicy Liepkalnis w Wilnie będzie miało duży wpływ na dalszy rozwój gospodarczy Litwy. Na jego terenie ma się znajdować 10 zakładów produkcyjnych high-tech.

Należy przy tym zaznaczyć, że realizacja tego projektu miala ostatnio napotkać duże trudności. W połowie listopada br. główny udziałowiec litewskiej spółki Arvydas Paukštys poinformował, że firma Litgrid (operator litewskiej sieci elektrycznej) z powodu braków i konfliktu z VIA Lietuva nie jest w stanie umożliwić odpowiednich dostaw energii do budowanych zakładów. 

W związku z tym Teltonika miala być zmuszona do zawieszenia realizacji tego projektu. Spotkało się to z dużym odzewem w mediach, na które szybko zareagowali politycy zarówno odchodzącego jak i planowanego nowego rządu. Obie strony zaznaczyły, że zrobią wszystko, by umożliwić dokończenie tego strategicznego dla Litwy przedsięwzięcia. Sprawą ma się zająć także prokuratora, a własne dochodzenie na osobiste polecenie Gitanasa Nausėdy miala rozpocząć Kancelaria Prezydenta RL, która przekaże wszelkie informacje do organów śledczych. Część mediów łączyła listopadową wizytę ministra spraw zagranicznych Tajwanu właśnie z problemami z projektem Teltoniki, co miało być nieoficjalnie jednym z punktów rozmów. 

Pod koniec 2023 litewska delegacja na Tajwan prowadziła także rozmowy w sprawie utworzenia na Litwie filii Banku Tajwanu. W ocenie Banku Litwy stanowiłby on konkurencję dla największych banków komercyjnych w tym kraju, takich jak Swedbank. 19 lipca br. tajwańska Komisja Nadzoru Finansowego wydała zgodę, aby Bank Tajwanu mógł rozpocząć procedurę aplikacyjną o utworzenie swojej filii. Według Lukasa Jakubonisa z Banku Litwy tajwański bank rozpatruje Litwę jako najlepszą bazę dla rozwinięcia swoich działań na rynku europejskim. Jednakże wszystko będzie zależeć od polityki nowego rządu litewskiego, który może przyjąć bardziej koncyliacyjne podejście do Chin, o czym dalej. 

Jednakże część ekspertów wskazuje, że decyzja o rozpoczęciu “zwrotu tajwańskiego” była przede wszystkim spowodowana “czynnikiem amerykańskim”, a więc chęcią Wilna wpisania się w najnowszą odsłonę polityki USA wobec ChRL. Działania rządu TS-LKD, LRLS i LP są traktowane jak kolejny przejaw litewskiego dążenia do zwrócenia na siebie uwagi Waszyngtonu. 

Związane jest to z żywotnymi interesami bezpieczeństwa Litwy, która w związku z coraz bardziej agresywną polityką Federacji Rosyjskiej dąży do znalezienia się w gronie państw znajdujących się niejako “pod osłoną” USA. Kilka dni przed szczytem NATO w Wilnie w 2023 opublikowano swoją strategię dotyczącą obszaru Indo-Pacyfiku, co miało być kolejnym sposobem na wpisanie się w obecny, długofalowo prawdopodobnie najważniejszy wektor polityki amerykańskiej. Warto przy tym zaznaczyć, że “tajwański zwrot” nie był konsultowany ani w gronie państw NATO ani UE. 

Spowodowało to początkową falę krytyki, zwłaszcza ze strony Brukseli co do jednostronnych działań Wilna w stosunku do Chin. Następnie jednak UE starała się wesprzeć Litwę w jej zmaganiach, spowodowanych ograniczeniem eksportu do ChRL.  

Sam Landsbergis wielokrotnie wskazywał także, że “tajwański zwrot” to zagranie mające na celu przyciągnięcie zainteresowania do Litwy i utwierdzenie jej pozycji jako orędownika wolności i demokracji w niespokojnych czasach i regionie. Ma to także na celu zbieranie doświadczeń przez litewską dyplomację na kierunkach, które dotąd nie znajdowały się na głównym polu zainteresowania Wilna. 

Należy zaznaczyć, że obecnie na Litwie nowy rząd utworzyła, pozostająca dotąd w opozycji, Litewska Partia Socjaldemokratyczna (LSDP), wspólnie ze Związkiem Demokratów “Za Litwę” (VL) i partią “Świt Niemna”(NA). Desygnowany przez LSDP i zatwierdzony przez Sejm na stanowisko premiera Gintautas Paluckas już wcześniej sygnalizował konieczność normalizacji stosunków z Chinami, do poziomu utrzymywanego między Stanami Zjednoczonymi a ChRL, wskazując przy tym, że “tajwański zwrot” był dużym dyplomatycznym błędem. 

Paluckas zaznaczył przy tym, że Litwa nie będzie skłonna do nadmiernych ustępstw. Poparcie dla tego pomysłu miał wyrazić także prezydent Gitanas Nausėda. Oznacza to, że już wkrótce nowo zaprzysiężony rząd może rozpocząć proces normalizowania stosunków z Chinami. Jednocześnie może to spowodować spór z Tajwanem w sprawie nazwy tajwańskiego przedstawicielstwa w Wilnie. Jak zaznaczył minister Lin Chia-Lung obie strony uzgodniły jej brzmienie i Litwa nie będzie mogla samodzielnie jej zmienić. Zwiastuje to możliwy spór, ponieważ należy założyć, że jednym z warunków normalizacji stosunków z Chinami będzie zmiana nazwy tajwańskiego przedstawicielstwa. 

Normalizację może utrudnić także fakt wydalenia 3 chińskich dyplomatów z Litwy 29 listopada br. Zostali oni oskarżeni o złamanie litewskiego prawa, a także Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z 1961 roku. 2 grudnia chińskie MSZ wydało komunikat w którym stanowczo potępiono działania Litwy,  po raz kolejny zarzucając jej złamanie zasady “jednych Chin”. Jest to jedno z ostatnich działań litewskiego MSZ pod wodzą Gabrieliusa Landsbergisa. 

Sam Gintautas Paluckas miał stwierdzić, że nie został poinformowany o decyzji ministerstwa i to pomimo tego, że od 21 listopada pełni funkcję premiera. Landsbergis wkrótce zostanie zastąpiony przez Kęstutisa Budrysa, byłego funkcjonariusza litewskiego wywiadu i dotychczasowego doradcą prezydenta Nausėdy ds. bezpieczeństwa narodowego. Warte przy tym odnotowania jest to, że Budrys w wywiadzie dla LRT zaznaczył, że zagrożenie ze strony Chin jest duże i będą one jednym z głównych wyzwań w trakcie jego pracy na stanowisku szefa resortu. Jego kandydatura na ministra spraw zagranicznych została zatwierdzona przez prezydenta Gitanasa Nausėdę w środę, 4 grudnia br.

Jak starano się w tym artykule wykazać “zwrot tajwański” w polityce Litwy był prowadzony bardzo ambitnie, ale Litwinom zabrakło doświadczeń, a także środków do osiągnięcia założonych celów, wśród których miały być zyski ekonomiczne, polityczne oraz wizerunkowe. Należy przy tym zaznaczyć, że jeśli inwestycja związana z parkiem Teltoniki się powiedzie Litwa zyska duży atut w obecnym wyścigu technologicznym. 

Nie należy także zapominać o planach stworzenia filii Banku Tajwanu, którego obecność może skłonić tajwańskich biznesmenów do większego zaangażowania w tym kraju. Jest o tyle ważne, że nowy rząd może mieć duże problemy z doprowadzeniem do normalizacji relacji z Chinami, co przy niewystarczających zyskach z partnerstwa z Tajwanem przynosi państwu straty, zwłaszcza gospodarcze. Należy przy tym zaznaczyć, że litewscy politycy wierzyli, że stworzą oni precedens do zacieśnienia współpracy państw demokratycznych przeciwko autorytaryzmowi. 

Jednakże zarówno Waszyngton jak i Bruksela podeszły do tych działań z dużą wstrzemięźliwością, a z tej drugiej popłynęły nawet glosy krytyki. Z drugiej strony w obecnej sytuacji kiedy Rosja, przy wsparciu Chin, usiłuje stworzyć alternatywny blok państw, być może litewskie działania okażą się ważnym precedensem w perspektywie długoterminowej. Jednocześnie należy zaznaczyć, że kroki Wilna mogą być rozpatrywane w Europie jako skuteczne odcięcie się państwa europejskiego od handlu z Chinami, które nie doprowadziło do dużego kryzysu gospodarczego. 

Dzięki temu, w przypadku rosnących obaw co do chińskich działań na kontynencie i ich nie do końca jasnych celów, przykład Litwy może być wykorzystany przez inne państwa do zaplanowania polityki odcinania się od ChRL w celu większego zabezpieczenia dostaw. Przy tym warto odnotować, że jeszcze przed rozpoczęciem “tajwańskiego zwrotu” Litwa była jednym z najmniej uzależnionych od handlu z Chinami państw europejskich, co także było jednym z powodów dlaczego Wilno mogło zdecydować się na taki krok. 

Z perspektywy Polski należy obserwować dalsze działania naszych północno-wschodnich sąsiadów, zwłaszcza po zmianie rządu, którego polityka może przynieść albo przewidywane ocieplenie z Chinami albo utrzymanie obecnego status quo, czego też nie można wykluczać. Ta druga opcja przychodzi na myśl ze względu na to, że w jego skład weszły osoby opowiadające się za współpracą z Tajwanem (nowa minister obrony Dovilė Šakalienė) albo sygnalizujące zagrożenie jakie niosą sobą Chiny (nowy minister spraw zagranicznych Kęstutis Budrys).

Źródła:


[1] Gerdžiūnas Benas,
Behind Lithuania’s all-in Taiwan bet, New Eastern Europe, 2023, https://neweasterneurope.eu/2023/09/15/behind-lithuanias-all-in-taiwan-bet/
[2] Lust Aleksander, What’s Driving Lithuania’s Challenge to China?, The Diplomat, 2024, https://thediplomat.com/2024/08/whats-driving-lithuanias-challenge-to-china/
[3] Lyberytė Augustė, Prezidentas patvirtino 12 naujos Vyriausybės ministrų, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/naujienos/lietuvoje/2/2430734/prezidentas-patvirtino-12-naujos-vyriausybes-ministru
[4] Taiwan does not oppose Lithuania restoring ties with China, says FM, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/2407681/taiwan-does-not-oppose-lithuania-restoring-ties-with-china-says-fm
[5] Adomėnas Mantas, Gabrielius Landsbergis, Lithuania – it’s time for choosing, 15min, 2020, https://www.15min.lt/en/article/opinion/lithuania-it-s-time-for-choosing-530-1331612
[6] Taiwanese delegation to visit Lithuania in wake of Teltonika debacle, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/2415377/taiwanese-delegation-to-visit-lithuania-in-wake-of-teltonika-debacle
[7] Chinese ambassador incensed after Taiwan representative speaks in Lithuanian parliament, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/1190951/chinese-ambassador-incensed-after-taiwan-representative-speaks-in-lithuanian-parliament
[8] Taiwan donates 100,000 facemasks to Lithuania, LRT, 2020, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/1162181/taiwan-donates-100-000-facemasks-to-lithuania
[9] Lithuanian president doesn’t back Taiwan’s WHO membership – aide, LRT, 2020, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/1166291/lithuanian-president-doesn-t-back-taiwan-s-who-membership-aide
[10] Gaidamavičius Giedrus, Taiwanese giant looks to shake up Lithuania’s banking market, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/2325908/taiwanese-giant-looks-to-shake-up-lithuania-s-banking-market
[11] Taiwan stands firm on name of representative office in Lithuania, Focus Taiwan, https://focustaiwan.tw/politics/202405090006
[12] Balčiūnas Andrius, Taiwanese representative on declining trade with Lithuania: ‘Don’t look only at dollars’, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/2246666/taiwanese-representative-on-declining-trade-with-lithuania-don-t-look-only-at-dollars
[13] The Lithuania-Taiwan Forum established in Vilnius, 15min, 2020, https://www.15min.lt/en/article/politics/the-lithuania-taiwan-forum-established-in-vilnius-526-1389702
[14] Lau Stuart, Lithuania pulls out of China’s ’17+1′ bloc in Eastern Europe, Politico, 2021, https://www.politico.eu/article/lithuania-pulls-out-china-17-1-bloc-eastern-central-europe-foreign-minister-gabrielius-landsbergis/
[15] Wang Amber, Taiwan will use its own name for Lithuania office, Asia Times, 2021, https://asiatimes.com/2021/07/taiwan-will-use-its-own-name-for-lithuania-office/
[16] Lithuania expels three Chinese diplomats, Reuters, 2024, https://www.reuters.com/world/lithuania-expels-three-chinese-diplomats-2024-11-29/
[17] Venckūnas Vilmantas, Paluckas teigia nebuvęs informuotas apie trijų Kinijos atstovybės darbuotojų išsiuntimą, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/naujienos/lietuvoje/2/2429500/paluckas-teigia-nebuves-informuotas-apie-triju-kinijos-atstovybes-darbuotoju-issiuntima
[18] Vaišvilaitė-Brazūlienė Justina, Teltonika not to build Taiwan’s semiconductor chip plant in Lithuania, Delfi, 2024, https://www.delfi.lt/en/business/teltonika-not-to-build-taiwan-s-semiconductor-chip-plant-in-lithuania-120064983
[19] Armonaitė Aušrinė, Ažubalis Audronius, Pavilionis Žygimantas, Užuot šventę komunistinės Kinijos įkūrimą – įsteikime Lietuvos atstovybę Taivane (Kinijos Respublikoje), Delfi, 2019, https://www.delfi.lt/news/ringas/politics/zygimantas-pavilionis-ausrine-armonaite-audronius-azubalis-uzuot-svente-komunistines-kinijos-ikurima-isteikime-lietuvos-atstovybe-taivane-kinijos-respublikoje-82388827
[20] Andrijauskas Konstantinas, Sino-Lithuanian Relations in 2020: Shedding the Masks?, Eastern Europe Studies Centre, 2020, https://www.eesc.lt/en/publication/sino-lithuanian-relations-in-2020-shedding-the-masks/

Artykuł Tajwański zwrot Wilna – jak Odważne Państwo rzuciło wyzwanie Państwu Środka? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>
„Brygada Litewska” – oznaka przebudzenia czy kolejnych problemów Bundeswehry? /brygada-litewska-bundeswehr/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=brygada-litewska-bundeswehr Tue, 16 Jan 2024 14:49:59 +0000 /?p=2714 18 grudnia 2023 roku w Wilnie minister obrony Niemiec Boris Pistorius oraz jego litewski odpowiednik Arvydas Anušauskas podpisali tzw. mapę drogową w sprawie stałego rozmieszczenia na Litwie dwóch niemieckich batalionów. Chodzi o 122 Batalion Grenadierów Pancernych z Obeviechtach z Bawarii oraz 203 Batalion Pancerny z Augustdorfu Nadrenii Północnej-Westfalii. Mają one stanowić trzon 42 Brygady Bundeswehry, […]

Artykuł „Brygada Litewska” – oznaka przebudzenia czy kolejnych problemów Bundeswehry? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>

18 grudnia 2023 roku w Wilnie minister obrony Niemiec Boris Pistorius oraz jego litewski odpowiednik Arvydas Anušauskas podpisali tzw. mapę drogową w sprawie stałego rozmieszczenia na Litwie dwóch niemieckich batalionów. Chodzi o 122 Batalion Grenadierów Pancernych z Obeviechtach z Bawarii oraz 203 Batalion Pancerny z Augustdorfu Nadrenii Północnej-Westfalii. Mają one stanowić trzon 42 Brygady Bundeswehry, która zostanie sformowana już po rozmieszczeniu wyżej wspomnianych jednostek na Litwie. 

Autor: Tomasz Zduńczyk

Mają one posiadać na uzbrojeniu 44 czołgi Leopard 2A6/2A7V oraz 44 bojowe wozy piechoty Puma. Uzupełnieniem Brygady będzie 3 batalion, który według niemieckich planów ma być sformowany na podstawie batalionowej grupy bojowej NATO na Litwie. Zadanie zapewnienia infrastruktury niezbędnej do rozlokowania jednostki na terytorium kraju leży po stronie litewskiej, która już wcześniej podjęła pewne działania w tej kwestii. Chodzi m.in. o rozbudowę poligonu i miasteczka wojskowego w Podbrodziu w rejonie święciańskim (okręg wileński), który po zakończeniu prac ma mieć możliwośc pomieszczenia 2500 żołnierzy i 500 pracowników cywilnych oraz o realizację analogicznych projektów w Rokontyszkach na przedmieściach Wilna oraz w Pojurzu w rejonie szyłelskim (okręg tauroski). Jak wskazuje litewska prasa miasteczko wojskowe w Podbrodziu może być zaproponowane na miejsce stacjonowania dodatkowych sił sojuszniczych. W czerwcu 2023 minister Anušauskas poinformował, że zgodnie z ustawą o tymczasowej solidarności w zakresie infrastruktury wojskowej i mobilności wojskowej na lata 2023-2025, na wsparcie niemieckiej obecności wojskowej na Litwie może zostać przeznaczone nawet ok. 240 milionów euro. Jednakże część mediów podaje, że pododdziały 42 Brygady zostaną rozmieszczone w bazie w Rukłe w rejonie kowieńskim, gdzie obecnie stacjonuje batalionowa grupa bojowa NATO oraz w Rudnikach w rejonie wileńskim. Jednostka ma powstawać stopniowo – do końca 2024 ma zostać wyznaczony dowódca, sformowany sztab oraz rozmieszczona niewielka liczba żołnierzy. Całość Brygady ma znaleźć się na Litwie do końca 2027 roku.

W tym miejscu warto rozwinąć kwestie trzeciego batalionu, który według planów Federalnego Ministerstwa Obrony mieć charakter międzynarodowy i składać się także z pododdziałów norweskich i niderlandzkich, które obecnie tworzą wraz z Niemcami batalionową grupę bojową NATO na Litwie. Według mediów aktualnie trwają rozmowy z Norwegią i Niderlandami na temat udziału ich żołnierzy w planowanym formowaniu 42 Brygady. Warto przy tym zauważyć, że drugie z państw prowadzi od wielu lat działania mające na celu jak najgłębszą integrację niderlandzkich i niemieckich sił zbrojnych, zgodnie z podpisaną pod koniec 2022 Wizją Wspólnej Armii. W związku z tym można oczekiwać, że Niderlandy zaangażują się we wsparcie niemieckiej inicjatywy. W przypadku Norwegii również można spodziewać się zaangażowania Oslo w utworzenie 42 Brygady z batalionem międzynarodowym w jej składzie. Świadczy o tym bliska współpraca w sferze bezpieczeństwa z Niemcami o czym świadczy chociażby ostatnie zamówienie 54 czołgów Leopard 2A7NO oraz podpisana we wrześniu 2023 deklaracja o dalszym pogłębianiu pomiędzy oboma państwami współpracy w kwestiach bezpieczeństwa i obrony.

42 Brygada, która już w mediach otrzymała miano „Brygady Litewskiej“ ma według ministra Pistoriusa zostać rozmieszczona na Litwie w latach 2024-2027. Jednakże już pojawiają się głosy wśród niemieckiego establishmentu obrony, że przeprowadzenia tak szeroko zakrojonej operacji będzie w najbliższych latach bardzo utrudnione. Według „Der Spiegel“ inspektor niemieckich wojsk lądowych (Heer) gen. Alfonso Mais miał w wewnętrznym mailu do inspektora generalnego Bundeswehry gen. Carstena Breuera wyrazić zaniepokojenie, że utworzenie nowej jednostki na Litwie może pogorszyć i tak już niepewny stan wyposażenia niemieckiej armii. Według Maisa wszystkie kategorie materiałowe „od haubic do namiotów“ są dostępne jedynie w 60%, a sformowanie 42 Brygady jeszcze tą sytuację pogorszy. Dodatkowo oficer zaznaczył, że dodatkowy sprzęt potrzeby do utworzenia ww. jednostki nie został jeszcze uwzględniony w planowaniu wydatków Federalnego Ministerstwa Obrony. Niemiecka Agencja Prasowa na koniec 2023 donosiła, że nadal trwają prace nad ustaleniem potrzeb jednostki i kosztów jej rozmieszczenia i utrzymania na Litwie. W sprawie finansowania 42 Brygady wypowiedział się także zastępca sekretarza generalnego CSU Florian Hahn, który stwierdził, że dla przeprowadzenia operacji rozmieszczenia i utrzymania jednostki na Litwie będzie potrzebne dodatkowe 6 miliardów euro, których nie ma w obecnym budżecie. Przy okazji polityk podkreślił, że popiera samą ideę, ale obawia się również o problemy z odpowiednim wyposażeniem pododdziałów, które zostały przeznaczone do wysłania na Litwę, a także o to czy znajdą się chętni do służenia w tym kraju na stałe.

Jak wyżej wspomniano, wskazuje się również na problem z wyposażeniem jednostek, które mają wejść w skład 42 Brygady. 17 listopada 2023 w odpowiedzi na interpelację poselską Ingo Gädechensa, posła do Bundestagu z ramienia CDU i członka Komisji Finansowej niższej izby niemieckiego parlamentu, sekretarz stanu w Federalnym Ministerstwie Obrony Siemtje Möller poinformował, że 203 Batalion Pancerny powinien zostać pierwszym w wojskach lądowych, który zostanie przezbrojony w „najnowszy dostępny model czołgu podstawowego”. Przedstawiciel FMO stwierdził, że wymaga tego również to, że pododdział ten zostanie wysłany na Litwę. Oznacza to najprawdopodobniej planowane uzbrojenie jednostki w czołgi Leopard 2A7V. Obecnie 203 Batalion Pancerny jest wyposażony w czołgi Leopard 2A6 w liczbie 44 sztuk, ale warto zaznaczyć, że 18 maszyn przekazano Ukrainie. Warto przy tym zaznaczyć, że dostawy czołgów Leopard 2A7V zostały już zakończone. Jednocześnie nowsze modele czołgu Leopard 2: 2A7A1 (w latach 2024-2025 – 36 sztuk) oraz 2A8 (po 2026 – 18 sztuk) mają być dostarczone dopiero w ciągu następnych kilku lat. W przypadku stopniowego przezbrajania 203 Batalionu Pancernego na nowsze typy czołgu Leopard 2 może dojść do opóźnienia jego gotowości do wysłania na Litwę. Innym wyborem jest korzystanie z kilku modeli czołgu na raz, ale to może również może okazać się utrudnieniem w osiągnięciu przygotowania jednostki do wykonywania swoich zadań. Warto w tym miejscu przytoczyć słowa Ingo Gädechensa, który wspomniał o pierwszym z wariantów, czyli uzbrojenia jednostki w najnowsze Leopardy 2A8, mówiąc, że czołgi mające zastąpić te przekazane Ukrainie zostaną dostarczone dopiero w 2026, a do tego czasu niemieccy czołgiści będą szkolić się na symulatorach. W związku z tym polityk opozycji stwierdził, że albo minister Pistorius będzie musiał wstrzymać wysłanie batalionu na czas nieokreślony albo wysłać go bez sprzętu, co będzie kompromitacją w oczach Litwinów i innych sojuszników.

Warto także zwrócić uwagę na to, że 42 Brygada będzie operacyjnie podporządkowana niemieckiej 10 Dywizji Pancernej. Jest to tzw. Dywizja 2025, czyli jednostka, która jako pierwsza niemiecka dywizja ma być przygotowana do działań w ramach planowania obronnego NATO. Taka struktura może skomplikować łańcuch dowodzenia, zwłaszcza, że trzeci batalion 42 Brygady ma mieć charakter międzynarodowy. Na razie nie wiadomo jak będzie rozwiązany ten problem, ponieważ obecnie opiera się ona 2 dowództwach dywizji wielonarodowych: w Elblągu (MND North-East), Ādaži i Karup (MND North) oraz dowództwie Wielonarodowego Korpusu Północ-Wschód (MNC North-East) w Szczecinie.

W swoich wypowiedziach na temat 42 Brygady minister obrony Boris Pistorius cały czas podkreśla, że będzie ona miała charakter ochotniczy, ponieważ jej żołnierze będą na stałe stacjonować na Litwie. Jednocześnie dziennik Tagesschau w trakcie wywiadu z Pistoriusem miał przytoczyć dane, że tylko co 5 osoba byłaby skłonna do wyjazdu na Litwę. Minister odpowiedział, że trzeba być cierpliwym, a także zaznaczył, że kraj nad Niemnem i Wilią cieszy się dużą popularnością wśród niemieckich żołnierzy na co mają wpływ pozytywne doświadczenia ze służby w batalionowej grupie bojowej NATO (służy i pracuje w niej ok.1000 Niemców). Jednocześnie Federalne Ministerstwo Obrony rozpoczęło kampanię na rzecz zachęcenia żołnierzy do wyjazdu na Litwę. Według „Der Spiegel” ma to być prowadzone w oparciu o proponowanie dodatków zagranicznych w wysokości od 1500 do prawie 4000 euro, a także zapewnianie regularnych wyjazdów do Niemiec oraz inne ułatwienia w rozwoju kariery, a nawet obniżenie wieku emerytalnego. Mogą one być kuszące zwłaszcza dla młodych żołnierzy i oficerów. Warto jednocześnie zauważyć, że takie zachęty mogą zwiększyć,  nawet znacznie, koszty związane z rozmieszczeniem i utrzymaniem 42 Brygady. Również, w prawdopodobnie w celu zachęcenia żołnierzy, Boris Pistorius zaznaczył, że jego ministerstwo działa na rzecz rozmieszczenia jednostki w pobliżu Wilna i Kowna, czyli dwóch największych miast na Litwie.

Na Litwie sprawa rozmieszczenia na stałe niemieckiej Brygady jest traktowana priorytetowo. Litewskie Ministerstwo Obrony Narodowej podkreśla, że prowadzi szeroko zakrojone przygotowania dla doprowadzenia do dyslokacji niemieckich żołnierzy. Prezydent Litwy Gitanas Nausėda poinformował, że jego kraj będzie gotowy do przyjęcia niemieckiej brygady w 2026 roku, dodając przy tym, że czas nie gra na korzyść Wilna. Podobnie sprawę skomentował przewodniczący Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony litewskiego Sejmu Laurynas Kasčiūnas, który zaznaczył, że realizacja operacji przerzucenia i rozmieszczenia niemieckiej brygady zależy przede wszystkim od zachowania Niemiec. Stwierdził on, że kraj ten, podobnie jak Litwa, musi „odrobić pracę domową“ i nadrobić zaległości, które spowodował długi czas pokoju i stabilności. Warto przy tym zaznaczyć, że początkowe niezdecydowanie Niemiec przejawiające się w różnych komunikatach Berlina powodowało irytację i dezaprobatę polityków rządzącej na Litwie partii Związek Ojczyzny-Litewscy Chrześcijańscy Demokraci (TS-LKD). Jej przewodniczący i jednocześnie minister spraw zagranicznych Gabrielius Landsbergis, który kilkakrotnie krytykował działania Niemiec w tej sprawie.

Warto zauważyć, że w ciągu roku stanowisko Berlina kilkakrotnie ulegało zmianie. Była minister obrony Niemiec Christine Lambrecht zaznaczała, że Niemcy nie mogą sobie pozwolić na przerzucanie brygady w całości i na stałe na Litwę. Proponowała ona w zamian utrzymywanie jednej z niemieckich brygad w gotowości do przerzucenia jej w sytuacji kryzysowej w ciągu 10 dni oraz okresowego udziału jej pododdziałów w ćwiczeniach na terytorium kraju.  Jej następca i obecny minister obrony Boris Pistorius początkowo podtrzymywał to stanowisko. Powodowało to zwiększenie litewskich zabiegów na rzecz jego zmiany, a także krytykę ze strony części polityków takich jak Landsbergis czy Kasčiūnas, który stwierdził, że takie rozwiązanie może być tylko tymczasowe, dopóki Wilno nie będzie posiadać niezbędnej infrastruktury. Pod koniec 2023 doszło do wizyty prezydenta Litwy w Berlinie, gdzie doszło do jego spotkania  z kanclerzem Olafem Scholzem. Po jego zakończeniu, komentujący je dla litewskich mediow Nausėda mówił przede wszystkim o sprawie rozmieszczenia brygady co wskazuje jaką wagę przywiązują do niej Litwini. Prezydent podkreślił wtedy, że uzgodnił z niemieckim kanclerzem stopniowe rozmieszczanie brygady na Litwie, które związane byłoby z postępem rozbudowy odpowiedniej infrastruktury.

Sprawa rozmieszczenia niemieckiej brygady jest na Litwie wykorzystywana w kontekście zbliżających się wyborów prezydenckich i parlamentarnych, które odbędą się odpowiednio 12 maja i 13 października. Konserwatyści podejmowali starania, by przyśpieszyć operację przebazowania 42 Brygady do kraju, co mogłoby być wykorzystane w kampanii wyborczej jako duży sukces TS-LKD. Jednocześnie prowokacyjne wypowiedzi Landsbergisa są krytykowane przez przedstawicieli główną partię opozycyjną, która obecnie prowadzi w sondażach, czyli Litewską Partię Socjaldemokratyczną (LSDP), która utrzymuje dobre stosunki z niemiecką SPD. Politycy LSDP, w tym wiceprzewodnicząca Dovilė Šakalienė, wskazują, że komentarze Landsbergisa i innym polityków TS-LKD utrudniają dojście do porozumienia z Niemcami. Działania na tym polu wykorzystywane są również przez prezydenta Nausėdę, który pozytywnymi komentarzami odnośnie swojej wizyty w Niemczech w kwietniu 2023 starał się wyciszyć aferę jaka wybuchła po tym jak okazało się, że ukrył on fakt bycia w latach 80 członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego przed wyborami prezydenckimi w 2019 roku. Jednocześnie przygotowuje się on do udziału w wyborach prezydenckich w 2024, w których według sondaży jest niekwestionowanym faworytem. Jego aktywność na arenie międzynarodowej z pewnością znacznie poprawia jego notowania.

Na koniec warto także zwrócić uwagę na ogólnie bliskie litewsko-niemieckie relacje w sferze obronnej. Może to być szczególnie istotne w przypadku litewskich planów rozbudowy Sił Zbrojnych. Zgodnie z zapowiedziami głównodowodzącego SZ Litwy Valdemarasa Rupšysa w planach jest sformowanie pierwszej litewskiej dywizji lądowej. Oznacza to m.in. utworzenie batalionu pancernego, który najprawdopodobniej będzie dysponować 54 czołgami podstawowymi. Wśród rozpatrywanych modeli są amerykańskie M1 Abrams, koreańskie K2 oraz niemieckie Leopard 2. Wielu komentatorów wskazuje, że najbardziej prawdopodobne jest wybranie niemieckiej oferty. Wskazuje na to przede wszystkim obecność wojskowa Niemiec na terytorium Litwy, chęć dalszego zacieśniania współpracy na tym polu wyraźnie sygnalizowana przez Wilno, a także doświadczenia w remoncie i obsłudze technicznej czołgów tego typu – na Litwie są remontowane czołgi Leopard 2 znajdujące się na wyposażeniu Sił Zbrojnych Ukrainy. Rozmieszczenie niemieckiej brygady może być kolejnym krokiem, który wzmocni pozycję niemieckiego czołgu w ewentualnym przetargu. Warto także wspomnieć, że Litwa dysponuje także samobieżnymi armatohaubicami Panzerhaubitze 2000 oraz wozami bojowymi Boxer (na Litwie nazywane Vilkas). Niezwykle ważne w tej sprawie było także spotkanie z 17 listopada 2023 roku premier kraju Ingridy Šimonytė z przedstawicielami Rheinmetall AG w sprawie możliwego wybudowania fabryki tej firmy na Litwie. Obie strony nie podały szczegółów na temat ustaleń. Sprawę skomentował również Laurynas Kasčiūnas, który stwierdził, że Rheinmetall jest zainteresowany rozwojem „pewnych zdolności obronnych”, a sama fabryka broni przyczyniłaby się do zwiększenia bezpieczeństwa litewskiego łańcucha dostaw. Ministerstwo Gospodarki i Innowacji wyliczyło, że rozmieszczenie niemieckiej brygady sprawi, że Niemcy wydadzą na Litwie ok. 70 milionów euro rocznie na towary, usługi i rekreację. MSZ tego kraju wyraził także nadzieję, że zwiększy to niemieckie inwestycje w obszarze nowych technologii i przybycia na Litwę nowych przedsiębiorstw.

Jak widać, niemiecka polityka wobec Litwy w obszarze obronności jest złożona i wielokierunkowa. Jednocześnie warto wspomnieć o tym, że rozmieszczenie dwóch niemieckich batalionów na terytorium kraju na stałe będzie wymagać dużo wysiłku od, cały czas, niedofinansowanej Bundeswehry. Ewentualne rozpoczęcie wycofywania się Niemiec z zobowiązań wobec Litwy może spowodować wzrost niezadowolenia w Wilnie, które nie będzie już tylko i wyłącznie domeną TS-LKD. To wszystko w przypadku rozpoczynającej się w najbliższych miesiącach kampanii wyborczej może oznaczać polityczne wykorzystywanie wciąż rozwojowej sprawy rozmieszczenia niemieckiej brygady na terytorium kraju. Premier Ingrida Šimonytė stwierdziła, że istnieje możliwość, że inny rząd przeznaczy środki wydzielone na rozmieszczenie niemieckiej brygady na inne cele, ale spotkało się to z szybką odpowiedzią byłego premiera, a obecnie posła z ramienia opozycyjnej LSDP Algirdasa Butkevičiusa, że takie działania byłyby zdradą interesów narodowych Litwy. Możliwe znaczne opóźnienia mogą zaszkodzić pozycji TS-LKD i jeszcze zwiększyć poparcie dla opozycyjnej LSDP. Jednocześnie Litwa nie ma aktualnie innej alternatywy, ponieważ to właśnie Niemcy są państwem ramowym w ramach Wysuniętej Obecności NATO. Warto zauważyć, że spory może budzić podporządkowanie 42 Brygady nie bezpośrednio ośrodkom dowodzenia Sojuszu w regionie, a niemieckiej 10 Dywizji Pancernej.

Także w Niemczech sprawa może zostać wykorzystana politycznie. Ewentualne porażka w realizacji tego ambitnego planu może również zaszkodzić ministrowi obrony Borisowi Pistoriusowi, który przedstawia go jako swój flagowy projekt. W związku z doniesieniami Bilda, że może on zastąpić Olafa Scholza na stanowisku kanclerza, ewentualne problemy, które pojawią się w najbliższych miesiącach, mogą bardzo zaszkodzić jego pozycji w partii i w społeczeństwie, a także wzmocnić CDU/CSU przed wyborami parlamentarnymi, które odbędą się w przyszłym, 2025 roku. Ujawnienie kolejnych niedoskonałości niemieckiego planu oraz braków Bundeswehry może również wpłynąć na politykę NATO i USA wobec tego kraju, ponieważ od dawna Berlin zaniedbuje swoje zobowiązania sojusznicze. Może to jeszcze bardziej obniżyć zaufanie co do jego działań na rzecz obronności. Będzie to także kompromitacja ogłoszonego przez Scholza na początku pełnoskalowej rosyjskiej inwazji na Ukrainę projektu Zeitenwende, który m.in. miał doprowadzić do znacznego wzmocnienia niemieckich zdolności obronnych. Być może jest za wcześnie, by całkowicie skreślać ten projekt, ale z pewnością komentarze niemieckich oficerów wskazujące, że obecnie Niemcy mogą mieć problem z wydzieleniem odpowiednich środków na wyposażenie i wysłanie dwóch batalionów na Litwę wskazują, że w przyszłości może dojść do znacznych opóźnień. Oznacza to także, że jest to przede wszystkim projekt polityczny mający poprawić wizerunek Niemiec wśród NATO-wskich sojuszników.

 

Źródła:

[1] Miedziński Piotr, Niemieckie trudności z brygadą na Litwie. Minister Niemiec zabiera głos, Portal Obronny, 2023, https://portalobronny.se.pl/polityka-obronna/niemieckie-trudnosci-z-brygada-na-litwie-minister-niemiec-zabiera-glos-aa-nZN6-q8Jm-qdBa.html
[2] Gotkowska Justyna, Graca Jakub, Niemiecka „Brygada Litwa”, Ośrodek Studiów Wschodnich, 2023, https://www.osw.waw.pl/pl/publikacje/analizy/2023-12-22/niemiecka-brygada-litwa
[3] Muczyński Rafał, Ujawniono skład niemieckiej Brygady Litewskiej, MilMag, 2023, https://milmag.pl/ujawniono-sklad-niemieckiej-brygady-litewskiej/
[4] Vokiečių brigada Lietuvoje bus, bet ar tam turime sąlygų: nežinomųjų kol kas daug, Delfi.lt, 2023, https://www.delfi.lt/news/daily/lithuania/vokieciu-brigada-lietuvoje-bus-bet-ar-tam-turime-salygu-nezinomuju-kol-kas-daug.d?id=94783895
[5]Kasčiūnas neabejoja, kad dislokuoti Vokietijos brigadą Lietuva bus pasirengusi 2026-aisiais: bet yra ir vokiečių namų darbai, Etapliunas, 2023, https://etaplius.lt/naujiena/l-kasciunas-neabejoja-kad-dislokuoti-vokietijos-brigada-lietuva-bus-pasirengusi-2026-aisiais-bet-yra-ir-vokieciu-namu-darbai?fbclid=IwAR1tYhmxqE16uG3W_4IAa9MCE2sTYl0Iw_xA5ROwPt08RNGKb2Kx11OkkvM
[6] Norway and Germany signed a new declaration of intent agreed to enhance the bilateral co-operation in the area of security and defence, Government.no, 2023, https://www.regjeringen.no/en/aktuelt/norway-and-germany-signed-a-new-declaration-of-intent-agreed-to-enhance-the-bilateral-co-operation-in-the-area-of-security-and-defence/id2993637/
[7] Miedziński Piotr, Niemiecki oficer krytykuje pomysł stacjonowania brygady na Litwie. „To osłabi jednostki Bundeswehry w Niemczech”, Portal Obronny, 2023, https://portalobronny.se.pl/polityka-obronna/niemiecki-oficer-krytykuje-pomysl-stacjonowania-brygady-na-litwie-to-oslabi-jednostki-bundeswehry-w-niemczech-aa-BxMu-PPi2-CoSK.html
[8] Gaučaitė-Znutienė Modesta, Vokietijos brigados privalumai – kaip ant delno, vienintelis nuogąstavimas, kokie vėjai Lietuvoje papūs po rinkimų, Delfi.lt, 2023, https://www.lrt.lt/naujienos/lietuvoje/2/2136115/vokietijos-brigados-privalumai-kaip-ant-delno-vienintelis-nuogastavimas-kokie-vejai-lietuvoje-papus-po-rinkimu
[9]Niemiecki producent broni rozważa budowę fabryki na Litwie, TVP Wilno, 2023, https://wilno.tvp.pl/74187947/niemiecki-producent-broni-rozwaza-budowe-fabryki-na-litwie
[10] Więcej Leopardów dla Niemiec? Wniosek komisji obrony, Defence24, 2023, https://defence24.pl/sily-zbrojne/niemcy-krok-od-zwiekszenia-liczby-leopardow
[11] Prezydent: rozmieszczenie niemieckiej brygady na Litwie może być przedmiotem dyskusji na poziomie NATO, LRT, 2023, https://www.lrt.lt/pl/wiadomosci/1261/1932571/prezydent-rozmieszczenie-niemieckiej-brygady-na-litwie-moze-byc-przedmiotem-dyskusji-na-poziomie-nato
[12] Palowski Jakub, Niemcy: więcej Leopardów w służbie. Przyszłość pod znakiem zapytania, Defence24, 2023, https://defence24.pl/sily-zbrojne/niemcy-wiecej-leopardow-w-sluzbie-przyszlosc-pod-znakiem-zapytania
[13] Świerkowski Adam, Norwegia jednak z Leopardem 2A8, Defence24, 2023, https://defence24.pl/sily-zbrojne/norwegia-jednak-z-leopardem-2a8
[14] Ratka Damian, Norwegia kupiła najnowsze Leopardy 2A7, Defence24, 2023, https://defence24.pl/przemysl/norwegia-kupila-najnowsze-leopardy-2a7
[15] Tarociński Jakub, Norway banks on German tanks, Ośrodek Studiów Wschodnich, 2023, https://www.osw.waw.pl/en/publikacje/analyses/2023-02-07/norway-banks-german-tanks
[16] Kommt es zum Kanzler-Wechsel?, Bild, 2023, https://www.bild.de/bild-plus/politik/inland/politik-inland/mehrheit-will-pistorius-statt-scholz-kommt-es-zum-kanzler-wechsel-86666780.bild.html

Artykuł „Brygada Litewska” – oznaka przebudzenia czy kolejnych problemów Bundeswehry? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>