Archiwa rywalizacja | Forum Młodych Dyplomatów /tag/rywalizacja/ Kreujemy przyszłych liderów Tue, 17 Mar 2026 06:29:52 +0000 pl-PL hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.8.3 /wp-content/uploads/2023/08/FMD-logo-2-100x100.png Archiwa rywalizacja | Forum Młodych Dyplomatów /tag/rywalizacja/ 32 32 Partnerstwo z konieczności. UE i Indie zawierają strategiczną umowę /partnerstwo-z-koniecznosci-ue-i-indie-zawieraja-strategiczna-umowe/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=partnerstwo-z-koniecznosci-ue-i-indie-zawieraja-strategiczna-umowe Mon, 16 Feb 2026 20:59:08 +0000 /?p=8304 W dobie nasilającej się rywalizacji chińsko-amerykańskiej, świat od wielu miesięcy doświadcza intensywnych działań o charakterze konsolidowania sił i redefinicji systemu międzynarodowego. Konfrontacyjna i trudna do przewidzenia polityka obecnej administracji amerykańskiej, w połączeniu z narastającą tendencją Chin do instrumentalizowania relacji gospodarczych dla osiągania politycznych korzyści, wzmacnia wśród dużej części decydentów politycznych przekonanie o konieczności ograniczania nadmiernych […]

Artykuł Partnerstwo z konieczności. UE i Indie zawierają strategiczną umowę pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>

W dobie nasilającej się rywalizacji chińsko-amerykańskiej, świat od wielu miesięcy doświadcza intensywnych działań o charakterze konsolidowania sił i redefinicji systemu międzynarodowego. Konfrontacyjna i trudna do przewidzenia polityka obecnej administracji amerykańskiej, w połączeniu z narastającą tendencją Chin do instrumentalizowania relacji gospodarczych dla osiągania politycznych korzyści, wzmacnia wśród dużej części decydentów politycznych przekonanie o konieczności ograniczania nadmiernych zależności od obu hegemonów. Dynamika polityczna osiągnęła poziom niewidziany od czasu upadku Związku Radzieckiego. Na domiar tego, złożoność współczesnych wyzwań sprawia, że większość istotnych decyzji muszą dziś uwzględniać jednocześnie czynniki polityczne, gospodarcze, technologiczne i regulacyjne w skali niespotykanej w poprzednich dekadach. Szczególnie wyraźnie proces ten widoczny jest w Europie, gdzie wieloletni okres ostrożnego podejścia strategicznego ustępuje miejsca przyspieszonej, i jakże koniecznej, mobilizacji. Jej symbolem stała się finalizacja w styczniu 2026 roku dwóch kluczowych porozumień handlowych, z Mercado Común del Sur (Mercosur) oraz z Republiką Indii. O ile jednak umowa z Mercosur wywołała szeroką debatę publiczną i polityczne niesnaski, o tyle porozumienie z Nowym Delhi, mimo porównywalnej wagi strategicznej, przeszło niemal bez echa. A niesłusznie. To właśnie ono wyznacza kurs, który ma umożliwić Unii Europejskiej skuteczniejsze funkcjonowanie w rodzącym się świecie wielobiegunowym.

Autor: Adam Pacuszka


Dlaczego zawarto owo porozumienie właśnie teraz?

Należy podkreślić, że idea pogłębionej współpracy handlowej zarówno z Indiami, jak i z państwami Mercosur, narodziła się w zupełnie innej rzeczywistości geopolitycznej i gospodarczej niż ta, z którą mamy do czynienia obecnie. Negocjacje UE z Mercosur rozpoczęto już w 1999 roku, natomiast rozmowy z Indiami w 2007 roku. Przez długie lata oba procesy pozostawały w martwym punkcie z powodu rozbieżności interesów, a także braku realnej presji na ich finalizację. Od lat 90. XX wieku do końca pierwszej dekady XXI wieku Unia Europejska znajdowała się w zdecydowanie korzystniejszej pozycji gospodarczej niż obecnie. Wysokie tempo wzrostu, stymulowane m.in. wprowadzeniem wspólnej waluty w 2002 roku, oraz względnie stabilne otoczenie międzynarodowe sprawiały, że Bruksela nie była skłonna do daleko idących ustępstw handlowych. Sytuacja strategiczna nie przedstawiała żadnych poważniejszych niebezpieczeństw, ergo nie istniało wówczas poczucie pilnej konieczności zawierania kompromisów. Sytuacja ta uległa jednak zasadniczej zmianie, co dobrze ilustrują dane Międzynarodowego Funduszu Walutowego (zob. wykresy).

Rysunek  SEQ Rysunek \* ARABIC 1: Wykres logarytmiczny pokazujący udział UE, USA i CHRL w światowym PKB

Rysunek SEQ Rysunek \* ARABIC 1: Wykres logarytmiczny pokazujący udział UE, USA i CHRL w światowym PKB, https://www.imf.org/external/datamapper/NGDPD@WEO/EU/WEOWORLD/USA/CHN?year=1985&yaxis=log

Źródło: https://www.imf.org/external/datamapper/NGDPD @WEO/EU/WEOWORLD/USA/CHN?year=1985&yaxis=log

Tabela 1: Udział UE w światowym PKB

Rok

PKB świata (bln USD)

PKB UE (bln USD)

Udział UE w światowym PKB (%)

1992

25,4

7,3

28,74%

1999

33,12

7,97

24,06%

2007

58,87

14,78

25,11%

2025

117,17

21,1

18,01%

W ciągu ostatnich 33 lat udział Unii Europejskiej w światowym PKB zmniejszył się o ponad 10 punktów procentowych. W połączeniu z narastającymi problemami strukturalnymi europejskiej gospodarki, szeroko opisanymi m.in. w raporcie byłego prezesa Europejskiego Banku Centralnego Mario Draghiego z 2024 roku, oraz postępującą marginalizacją strategiczną Europy w kluczowych globalnych procesach decyzyjnych, rysuje się obraz co najmniej niepokojący. Unia Europejska, stojąc w obliczu zagrożenia ze strony Rosji, rosnącej presji politycznej i handlowej ze strony Stanów Zjednoczonych oraz ograniczonych możliwości porozumienia z Chinami na płaszczyźnie gospodarczej, od kilku lat intensywnie poszukuje nowych, wiarygodnych partnerów. W tym kontekście Indie jawią się jako jeden z nielicznych podmiotów zdolnych do zaoferowania zarówno skali gospodarczej, jak i względnej autonomii strategicznej wobec głównych globalnych biegunów siły.

Z drugiej strony porozumienia mamy Indie, piątą co do wielkości gospodarkę świata, której wartość w 2025 roku wyniosła około 4,13 bln dolarów. Jednak mimo dynamicznego wzrostu gospodarczego oraz imponującego potencjału demograficznego (ok. 1,5 mld mieszkańców), państwo to przez długi czas nie odgrywało roli proporcjonalnej do swojej skali w systemie międzynarodowym. Dopiero w ostatnich latach, pod rządami Narendry Modiego, Indie weszły w fazę głębokiej transformacji gospodarczej i społecznej. Stereotypowy obraz Indii jako państwa pogrążonego w skrajnej biedzie, braku odpowiednich warunków sanitarnych oraz niedostatku infrastruktury wszelkiego typu powoli stopniowo traci na aktualności. Problemy te nie zostały wprawdzie całkowicie rozwiązane, niemniej władze w Nowym Delhi systematycznie podejmują działania na rzecz ograniczania ubóstwa i modernizacji państwa. Proces ten wzmacnia ambicje społeczne i polityczne Indii oraz sprzyja ich rosnącej aktywności na arenie międzynarodowej. Jednocześnie warto w tym miejscu zaznaczyć, że wewnętrzne przeobrażenia polityczne Indii również mogą, w dłuższej perspektywie czasowej, oddziaływać na charakter i trwałość ich zaangażowania w wielostronne porozumienia gospodarcze. 

Równolegle istotnej zmianie ulega sytuacja strategiczna tego państwa. Od czasów zimnej wojny indyjska klasa polityczna konsekwentnie prowadziła politykę niezaangażowania, starając się balansować pomiędzy ówcześnie rywalizującymi mocarstwami. Wyjątkiem pozostawał sektor zbrojeniowy, w którym Indie w znacznym stopniu opierały się na dostawach ze Związku Radzieckiego, a następnie Federacji Rosyjskiej. W 2026 roku, pomimo licznych prób zbudowania w Indiach niezależnego przemysłu zbrojeniowego, od 60 do 70 procent uzbrojenia indyjskich sił zbrojnych nadal pochodzi z tych źródeł. Dominacja rosyjskiego sprzętu w indyjskich siłach zbrojnych jest rezultatem kilku kluczowych czynników. Współpraca z Moskwą do niedawna pozwalała równoważyć rosnącą potęgę Chińskiej Republiki Ludowej, a bliskie relacje USA z, wrogim Indiom, Pakistanem uniemożliwiały oparcie strategii bezpieczeństwa na Stanach Zjednoczonych. 

Europa z kolei nie stanowiła realnej alternatywy, jej polityka bezpieczeństwa była silnie skoordynowana z USA, a możliwości przemysłowe nie dorównywały skali współpracy ze ZSRR, a następnie z Federacją Rosyjską. Kreml oferował duże ilości sprzętu, względną autonomię jego wykorzystania oraz transfer tańszych niż zachodnie technologii na atrakcyjnych warunkach finansowych. Jednak wybuch pełnoskalowej wojny rosyjsko-ukraińskiej w lutym 2022 roku znacząco podważył wiarygodność Moskwy jako partnera wojskowego. Ogromne potrzeby rosyjskiej armii w trakcie obecnie trwającej wojny znacząco utrudniły lub uniemożliwiły realizację zobowiązań wobec części niegdysiejszych sojuszników (Armenia, Syria) oraz kontraktów wobec Nowego Delhi, co wzmocniło tendencję do dywersyfikacji dostawców, zwłaszcza w kierunku Francji i Stanów Zjednoczonych. Ma to szczególne znaczenie tym bardziej, że w ciągu ostatnich pięciu lat Indie prowadziły otwarte starcia zbrojne zarówno z Pakistanem, jak i Chinami – swoimi kluczowymi rywalami. Niemniej jednak, to właśnie napięte relacje i rywalizacja z Państwem Środka, które od 2022 roku istotnie uzależniło od siebie gospodarczo Federację Rosyjską, w coraz większym stopniu zmieniają strategiczne kalkulacje Narendry Modiego.

Dodatkowym czynnikiem destabilizującym była ofensywna polityka handlowa Stanów Zjednoczonych. Od 2 kwietnia 2025 roku Indie, podobnie jak większość państw świata, zostały objęte cłami wprowadzonymi przez administrację Donalda Trumpa w ramach ,,Dnia Wyzwolenia”. W odróżnieniu jednak od Unii Europejskiej oraz części partnerów USA jak Japonia, Indonezja czy Filipiny, Indie przez długi czas wzbraniały się przed ostatecznym zawarciem dwustronnego porozumienia regulującego nowe warunki wymiany handlowej. Postawa ta, w połączeniu z utrzymywaniem szeroko zakrojonego importu rosyjskich węglowodorów, doprowadziła do dalszej eskalacji napięć. W sierpniu 2025 roku Stany Zjednoczone nałożyły na Indie dodatkowe 25-procentowe cła o charakterze sankcyjnym, co podniosło łączny poziom obciążeń taryfowych do 50 procent. Przy eksporcie do USA o wartości 86,5 mld dolarów (rok fiskalny 2024-2025), stanowiącym blisko 10 procent całkowitego eksportu Indii, oznaczało to istotne i kłopotliwe obciążenie dla indyjskiej gospodarki. 

Suma czynników, takich jak: bezpośrednie zagrożenie ze strony Chin i Pakistanu, erozja partnerstwa z Rosją oraz konfrontacyjna polityka handlowa USA, wymusiła na Indiach głęboką reorientację strategiczną. W tym sensie porozumienie z Unią Europejską należy postrzegać nie tylko jako zwykłą umowę. Jest to przede wszystkim kolejny krok w stronę dywersyfikacji relacji międzynarodowych tego państwa, które podobnie jak UE, poszukuje partnerów, którzy mogą przyczynić się do zmniejszenia problematycznych zależności i zwiększenia bezpieczeństwa. Efektem tegoż było m.in. sfinalizowanie 27 stycznia 2026 roku porozumienia z Unią Europejską, a następnie parę dni później ogłoszenie na początku lutego ,,dealu’’ z administracją Donalda Trumpa, obniżającej amerykańskie cła do 18 procent i normalizującej relacje handlowe z USA. Wcześniej natomiast Indie zawarły umowy z Nową Zelandią, Omanem i Wielką Brytanią, zaś UE dąży do zawarcia lub już zawarła porozumienia z Indonezją, Japonią, Meksykiem, Szwajcarią, a także z wcześniej wspomnianą wspólnotą Mercosur.

Szczegóły porozumienia

,,Europe and India are making history today. We have concluded the mother of all deals. We have created a free trade zone of two billion people, with both sides set to benefit. This is only the beginning. We will grow our strategic relationship to be even stronger.” – napisała na swoim profilu w serwisie X przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen.. 

Trudno odmówić tym słowom pewnej trafności. Zawarta umowa o wolnym handlu (FTA), uzupełniona rozdziałem dotyczącym partnerstwa w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony, obejmuje swoim zakresem około dwóch miliardów ludzi w gospodarkach odpowiadających za blisko jedną piątą światowego PKB. 

Zgodnie z ustaleniami Nowe Delhi stopniowo obniży lub zniesie cła na 96,6% eksportu z Unii Europejskiej, podczas gdy Bruksela zredukuje taryfy na 99,5% towarów z Indii w okresie siedmiu lat. Liberalizacja obejmie przede wszystkim sektory: elektromaszynowy, motoryzacyjny, lotniczy, kosmiczny, medyczny, chemiczny, odzieżowy oraz spożywczy. Jednakże, tym szczególnie istotnym elementem negocjacji jest właśnie sektor motoryzacyjny. W ramach porozumienia Nowe Delhi zgodziło się na stopniowe obniżenie ceł na samochody importowane z Unii Europejskiej, z dotychczasowych stawek sięgających nawet 110% do 40% w pierwszym etapie liberalizacji. Docelowo taryfy mają zostać zredukowane do 10%. Ustalono jednak limit, preferencyjne stawki obejmą maksymalnie 250.000 pojazdów rocznie. Rząd Indii zaakceptował również natychmiastową redukcję ceł na ograniczoną liczbę samochodów wyprodukowanych w UE o wartości powyżej 15.000 euro. Rozwiązanie to poprawi dostęp do indyjskiego rynku dla europejskich producentów, takich jak Volkswagen, Mercedes-Benz czy BMW, przynosząc delikatną ulgę, będącemu pod ciągłą presją ze strony konkurencji, sektorowi motoryzacyjnemu.

Cła pozostaną w mocy jedynie na wybrane, wrażliwe produkty rolne, takie jak wołowina, cukier, ryż, drób, mleko w proszku, miód, banany, pszenica miękka, czosnek czy etanol. Unia Europejska dopuści także ograniczony import niektórych produktów rolnych, m.in. mięsa baraniego i koziego, kukurydzy cukrowej, winogron, ogórków, suszonej cebuli, rumu z melasy czy skrobi. Jednak niektóre towary spożywcze UE, takie jak soki owocowe, żywność przetworzona, oliwa z oliwek i inne oleje roślinne oraz napoje spirytusowe, będą objęte stawką obniżoną do 40%.

Oczekuje się, że porozumienie znacząco zwiększy europejski eksport do Indii, który już dziś zapewnia około 800 tys. miejsc pracy w Unii, a tworzeniu kolejnych mają sprzyjać nowe możliwości biznesowe. Według szacunków umowa może przynieść europejskim przedsiębiorstwom oszczędności przekraczające 4,8 mld dolarów rocznie dzięki redukcji ceł oraz zwiększyć wartość dwustronnej wymiany handlowej do około 200 mld dolarów do 2030 roku. Dla porównania, w 2024 r. handel towarami między UE a Indiami wyniósł 120 mld euro (49 mld euro eksportu z UE i 71 mld euro importu). 

Jeśli chodzi zaś o sferę współpracy w zakresie bezpieczeństwa, sprawa jest dalece niesprecyzowana. Umowa nie zawiera bezpośrednich zobowiązań do zakupu sprzętu wojskowego ani elementów paktu obronnego. Stanowi raczej rozszerzenie już istniejącej współpracy, zwłaszcza tej rozwijanej przez Indie z Francją. Mowa tu o zakupionych przez Indie w 2016 roku 36 myśliwcach wielozadaniowych Dassault Rafale oraz kolejnych 26 zamówionych sztukach, z czego 22 ma być wyprodukowane w wersji dostosowanej do operowania z lotniskowców. Kontrakt został podpisany 28 kwietnia 2025 r. i opiewa na kwotę ok. 7–7,5 mld $. Zakończenie realizacji dostaw spodziewane jest na przełomie 2029 i 2031 r. Ogólnie rzecz biorąc, Francja i USA odpowiadają obecnie za 55% obecnych dostaw importowanej broni, reszta przypada na Federację Rosyjską. Równolegle Indie prowadzą rozmowy dotyczące zakupu nowej generacji okrętów podwodnych od Niemiec, co ma wzmocnić ich zdolności morskie w obliczu rosnącej aktywności chińskiej marynarki wojennej na Oceanie Indyjskim.

Porozumienie przewiduje ponadto wzmocnienie współpracy regulacyjnej, uproszczenie zasad inwestycyjnych oraz zwiększenie mobilności pracowników. Zawiera ono także rozdział poświęcony zrównoważonemu rozwojowi, obejmujący m.in. kwestie ochrony środowiska, zmian klimatu oraz praw pracowniczych. Dokument przewiduje stworzenie stałej platformy dialogu w zakresie powiązań między handlem a ochroną środowiska oraz mechanizmy monitorowania wdrażania zobowiązań.

Przed formalnym wejściem w życie umowa musi zostać zatwierdzona przez Radę Unii Europejskiej kwalifikowaną większością głosów oraz uzyskać zgodę Parlamentu Europejskiego. Analogiczne procedury ratyfikacyjne przeprowadzone zostaną w Indiach. Minister handlu Indii zapowiedział, że porozumienie prawdopodobnie wejdzie w życie do końca 2026 roku.


Bibliografia:

[1] Agrawal R., The New Idea of India. Narendra Modi’s Reign Is Producing a Less Liberal but More Assured Nation [W:] Foreign Policy, [online], 2024-04-08, https://foreignpolicy.com/2024/04/08/india-modi-bjp-elections/, [dostęp: 9.02.2026].

[2] Defense News Aerospace 2025, India and France Officially Sign $7.5 Billion Agreement for 26 Rafale Marine Jets to Modernize Carrier Strike Capabilities [W:] Army Recognition, [online], 2025-04-29, https://www.armyrecognition.com/news/aerospace-news/2025/india-and-france-officially-sign-7-5-billion-agreement-for-26-rafale-marine-jets-to-modernize-carrier-strike-capabilities, [dostęp: 12.02.2026].

[3] European Union–Mercosur Partnership Agreement [W:] Wikipedia. The Free Encyclopedia, [online], https://en.wikipedia.org/wiki/EU%E2%80%93Mercosur_Partnership_Agreement, [dostęp: 9.02.2026].

[4] FactoData, India US Trade 2025: Sector Wise Data, Growth Trends & Key Exports [W:] FactoData, [online], https://factodata.com/how-big-is-india-us-trade-latest-data-sector-analysis/, [dostęp: 9.02.2026].

[5] Ganguly S., The Other India-EU Deal. The Trade Pact May Be Getting All the Attention, but the Pair Also Inked a Landmark Defense Agreement [W:] Foreign Policy, [online], 2026-01-28, https://foreignpolicy.com/2026/01/28/india-eu-security-defense-partnership/, [dostęp: 9.02.2026].

[6] GDP by Country (2025) – IMF [W:] Worldometer, [online], https://www.worldometers.info/gdp/gdp-by-country/, [dostęp: 9.02.2026].

[7] India–European Union Free Trade Agreement [W:] Wikipedia. The Free Encyclopedia, [online], https://en.wikipedia.org/wiki/India%E2%80%93European_Union_Free_Trade_Agreement, [dostęp: 9.02.2026].

[8] Międzynarodowy Fundusz Walutowy, GDP, Current Prices [W:] IMF, [online], https://www.imf.org/external/datamapper/NGDPD@WEO/OEMDC/ADVEC/WEOWORLD, [dostęp: 9.02.2026].

[9] Ministerstwo Rozwoju i Technologii, UE osiągnęła porozumienie z Indiami w kwestii umowy o wolnym handlu [W:] gov.pl, [online], https://www.gov.pl/web/rozwoj-technologia/ue-osiagnela-porozumienie-z-indiami-w-kwestii-umowy-u-wolnym-handlu, [dostęp: 12.02.2026].

[10] Sharp A., India, EU Clinch Long-Delayed Trade Deal Amid Trump’s Tariff War. The Agreement Highlights a Wider Global Trend to Diversify Markets Away from the United States [W:] Foreign Policy, [online], 2026-01-27, https://foreignpolicy.com/2026/01/27/india-european-union-eu-free-trade-deal-trump-tariffs/, [dostęp: 9.02.2026].

[11] Von der Leyen U., wpis w serwisie X [W:] X, [online], 2026-01-27, https://x.com/vonderleyen/status/2016039782439129113?s=20, [dostęp: 12.02.2026].

Zdjęcie na okładce: Prime Minister of Bharat, Shri Narendra Damodardas Modi greets President of the European Commission, Ursula von der Leyen on her arrival on the occasion of 77th Republic Day celebrations at Kartavya Path, Prime Minister’s Office (GODL-India), GODL-India <https://data.gov.in/sites/default/files/Gazette_Notification_OGDL.pdf>, via Wikimedia Commons.

O Autorze

Nazywam się Adam Pacuszka. Jestem absolwentem filologii romańskiej I stopnia, a obecnie studiuję politologię na II stopniu. Interesuję się polityką, w szczególności tą międzynarodową, historią i nauką języków obcych. W wolnym w czasie lubię napić się dobrej kawy i pobawić się z moim kotem.

Chcesz dowiedzieć się więcej o Forum?

Polub nas na Facebooku, Instagramie, X oraz Linkedinie, aby być na bieżąco!

Artykuł Partnerstwo z konieczności. UE i Indie zawierają strategiczną umowę pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>
Tajwański zwrot Wilna – jak Odważne Państwo rzuciło wyzwanie Państwu Środka? /tajwanski-zwrot-wilna-jak-odwazne-panstwo-rzucilo-wyzwanie-panstwu-srodka/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=tajwanski-zwrot-wilna-jak-odwazne-panstwo-rzucilo-wyzwanie-panstwu-srodka Sun, 15 Dec 2024 13:03:34 +0000 /?p=4757 W dniach 20-21 listopada br. Wilno odwiedził minister spraw zagranicznych Tajwanu Lin Chia-Lung. Przybył on na Litwę na czele delegacji złożonej z przedstawicieli 19 tajwańskich firm z branży produkcji bezzałogowców. Wszystko odbyło się w ramach organizowanego w litewskiej stolicy Drone Industry Business Forum. W jego trakcie Litewskie Stowarzyszenie Przemysłu Obronnego i Bezpieczeństwa podpisało dwa listy […]

Artykuł Tajwański zwrot Wilna – jak Odważne Państwo rzuciło wyzwanie Państwu Środka? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>

W dniach 20-21 listopada br. Wilno odwiedził minister spraw zagranicznych Tajwanu Lin Chia-Lung. Przybył on na Litwę na czele delegacji złożonej z przedstawicieli 19 tajwańskich firm z branży produkcji bezzałogowców. Wszystko odbyło się w ramach organizowanego w litewskiej stolicy Drone Industry Business Forum. W jego trakcie Litewskie Stowarzyszenie Przemysłu Obronnego i Bezpieczeństwa podpisało dwa listy intencyjne z Taiwan Excellence Drone International Business Opportunities Alliance (TEDIBOA) oraz z Aerospace Industrial Development Corp. (AIDC).

Autor: Tomasz Zduńczyk


Ze strony tajwańskiej obie umowy podpisał prezes AIDC i jednocześnie przewodniczący TEDIBOA Hu Kai-hung. Wizyta tajwańskiej delegacji na Litwie była związana z wizytą ministra Lina w Europie. Tajwan dąży obecnie do rozwoju współpracy w dziedzinie dronów zwłaszcza z Polską i Litwą. Z tą drugą wiążą go szczególnie ciepłe relacje, odkąd w listopadzie 2021 w Wilnie otwarto tajwańskie przedstawicielstwo handlowe, czyli de facto ambasadę Republiki Chińskiej. 

Jednakże w przeciwieństwie do znacznej większości państw, które goszczą u siebie przedstawicielstwo Tajpej, wileńskie biuro zgodnie z porozumieniem władz litewskich i tajwańskich posiada przymiotnik “tajwańskie” w nazwie. Spowodowało to zdecydowaną reakcję ChRL, która wycofała swojego ambasadora z Litwy i poprosiła Wilno o zrobienie tego samego, a nawet de facto wprowadziła sankcje gospodarcze i osobowe. 

Wizyta ministra Lina była także związana z 3 rocznicą jego utworzenia. Do dzisiaj stosunki chińsko-litewskie są bardzo napięte. Ale w zasadzie jak do tego doszło? Co spowodowało, że Litwa, zwana “odważnym krajem” rzuciła wyzwanie Państwu Środka?

By odpowiedzieć na wyżej postawione pytania należy cofnąć się o kilka lat w przeszłość. Jeszcze zanim konserwatyści na czele z Gabrieliusem Landsbergisem utworzyli rząd w 2020 roku Litwa bardzo duży nacisk kładła na podkreślanie swojego “wsparcia dla prześladowanych na całym świecie”. Litwini byli zaangażowani we wspieranie protestów na Ukrainie w 2013-2014 roku, a teraz wspierają walkę Kijowa z agresją Moskwy. 

Wilno wspierało także białoruską opozycję przed, w trakcie i po protestach 2020 roku. To właśnie tam obecnie znajdują się organy utworzone przez Światlanę Cichanouską, a ona sama korzysta także ze wsparcia litewskiej dyplomacji w swoich staraniach na rzecz izolacji reżimu Alaksandra Łukaszenki. Litwa była także najbardziej zaangażowanym w projekt Partnerstwa Wschodniego państwem bałtyckim. Jednocześnie to właśnie ona była krajem, który był najmniej związany gospodarczo z Państwem Środka w Europie Środkowo-Wschodniej. 

Te dwa czynniki spowodowały, że w Wilnie na początku tego dziesięciolecia pojawiła się idea zwiększenia kontaktów z Tajwanem. W 2020 roku wybory wygrała partia Związek Ojczyzny-Litewscy Chrześcijańscy Demokraci (TS-LKD) na czele ze stosunkowo mlodym i bardzo ambitnym Gabrieliusem Landsbergisem, który wkrótce zostal ministrem spraw zagranicznych. To właśnie w tym momencie Litwa rozpoczęła zdecydowany zwrot w kierunku “polityki wartości”, tym samym zwiększając swoje kontakty z Tajwanem i zaostrzając kurs wobec ChRL.

Eksperci i komentatorzy są w zasadzie zgodni, że to właśnie Landsbergis był głównym pomysłodawcą i realizatorem “zwrotu tajwańskiego”. Jeszcze będąc w opozycji, razem z Žygimantasem Pavilionisem i Mantasem Adomėnasem stał się głównym orędownikiem zwiększenia kontaktów litewsko-tajwańskich, a także ostrzejszej polityki względem Pekinu. Zarówno Landsbergis jak i Pavilionis pochodzą ze słynnych litewskich rodzin. Adomėnas za to ma za sobą skandal korupcyjny przez który został wyrzucony z TS-LKD w 2018 roku, ale w 2019 znowu stał się członkiem tego ugrupowania. 

Przyjmuje się, że zaangażowanie w sprawę tajwańską było sposobem na “restart” kariery politycznej, ale wydaje się to nie do końca trafne, ponieważ to właśnie Adomėnas był jednym z członków utworzonej w 2009 roku parlamentarnej grupy ds. międzyparlamentarnych stosunków z Tajwanem. 

Po zwycięstwie TS-LKD został on wiceministrem spraw zagranicznych, a w czasie rozpoczęcia “zwrotu tajwańskiego” miał pełnić “kluczową” rolę we wprowadzaniu polityki zagranicznej opartej na wartościach. Pavilionis został za to przewodniczącym sejmowej komisji ds. zagranicznych, co także miało znaczenie dla zdobywania poparcia dla działań ministerstwa w parlamencie. Zyskali oni także wsparcie wchodzącej w skład koalicji rządzącej Partii Wolności (Laisvės Partija – LP), której liderka Aušrinė Armonaitė również zaangażowała się w prowadzenie nowej polityki. 

To ugrupowanie przedstawiło nawet bardziej radykalne postulaty niż TS-LKD – nawoływało do podjęcia wszelkich działań w celu uznania niepodległości Tajwanu. Ostatni z ówczesnych koalicjantów, czyli Ruch Liberalny Republiki Litewskiej (Lietuvos Respublikos Liberalų Sąjūdis – LRLS) na czele z Viktoriją Čmilytė-Nielsen również pozytywnie podchodził do kwestii zmiany litewskiego podejścia do polityki względem Chin. Jednym z członków-założycieli LRLS jest także Gintaras Steponavičius, który przez dwie kadencje (2016-2024) pełnił funkcję przewodniczącego parlamentarnej grupy ds. międzyparlamentarnych kontaktów z Tajwanem.

Jeszcze przed dojściem do władzy TS-LKD Litwa podejmowała pewne kontakty z Tajwanem, ale głównie orientowała się ona na Chiny kontynentalne. W 2017 oba kraje podpisały protokół ustaleń w sprawie Inicjatywy Pasa i Szlaku, a rok później Ministerstwo Transportu  RL rozpoczęło realizację połączenia kolejowego pomiędzy Wilnem a Chongqing. 

Chiny były także zainteresowane zainwestowaniem w port w Kłajpedzie oraz współpracą w dziedzinie 5G. Jednakże chińsko-litewskie kontakty nie były całkowicie bezsporne. Dla przykładu Chińczycy odpowiedzieli wstrzymaniem negocjacji na temat zwiększenia współpracy w kilku sektorach gospodarki po tym jak ówczesna prezydent RL Dalia Grybauskaitė spotkała się prywatnie z przebywającym na uchodźstwie Dalajlamą XIV. Jednocześnie Litwini byli świadomi swojego małego znaczenia w chińskich planach co do rozwoju Inicjatywy Pasa i Szlaku w Europie Środkowo-Wschodniej. 

Duży wpływ na zmianę podejścia litewskich elit miało zaostrzenie amerykańskiej polityki wobec Chin. Jeszcze w 2019 roku ówczesny minister obrony RL Raimundas Karoblis, że jakakolwiek chińska inwestycja w port w Kłajpedzie będzie stanowić zagrożenie dla NATO. W “Krajowej Ocenie Zagrożeń 2019” Departament Bezpieczeństwa Państwowego (VSD) oraz II Departament Operacyjny przy Ministerstwie Obrony Narodowej RL (AOTD) po raz pierwszy wspomniały o chińskich działaniach szpiegowskich jako zagrożeniu dla bezpieczeństwa narodowego. 

Ponadto prezydent Gitanas Nausėda zalecał ostrożność w sprawie rozwijania technologii 5G we współpracy z Chinami. W lutym 2020 roku VSD oraz AOTD zaleciły wyłączenie Huaweia z postępowania przetargowego w sprawie rozwoju krajowej infrastruktury 5G. Litwini mieli być podobno nieoficjalnie naciskani przez Pekin w sprawie przeprosin za wypowiedzi wymierzone w Chiny. 

Pod koniec sierpnia 2019 kilkoro posłów Sejmu Litwy odwiedziło Tajwan. W składzie delegacji znaleźli się między innymi Pavilionis oraz Armonaitė, a także były minister spraw zagranicznych RL Audronius Ažubalis. Po powrocie zaangażowali się oni w szereg akcji wymierzonych w Chiny, dla przykładu w organizację 1 października 2019 roku marszu ku pamięci ofiar reżimu komunistycznego w tym kraju. 

To właśnie rok 2020 był pod wieloma względami przełomowy w polityce Litwy wobec Chin. W trakcie kryzysu spowodowanego pandemią koronawirusa Tajwan przekazał Litwie ponad 100 tysięcy masek ochronnych. Ten krok został silnie rozpropagowany przez litewskich posłów skupionych wokół parlamentarnej grupy ds. międzyparlamentarnych kontaktów z Tajwanem m.in. przez Adomėnasa i Steponavičiusa. 

Należy przy tym odnotować, że w tym samym czasie Wilno zamówiło w ChRL ponad 30 ton sprzętu ochronnego dla medyków. 200 przedstawicieli litewskich elit wystosowało list otwarty do prezydenta Nausėdy prosząc go o wsparcie działań mających na celu przyjęcia Tajwanu jako członka do Światowej Organizacji Zdrowia. 22 kwietnia 2020 roku rzecznik prasowy Kancelarii Prezydenta Antanas Bubnelis poinformował, że prezydent wspiera współpracę z tym krajem, ale tylko członkowie ONZ mogą dołączyć do WHO. Po tym sprawę zaproszenia przedstawicieli Tajwanu do organizacji poruszył w rozmowie z jej szefem ówczesny szef litewskiej dyplomacji Linas Linkevičius. 

19 czerwca 2020 roku w Sejmie wystąpił przedstawiciel Tajwanu w krajach bałtyckich Andy Chin, gdzie wziął udział w dyskusji dotyczącej pandemii koronawirusa. Wszystkie z tych działań spotkały się z niezadowoleniem Pekinu, a w sprawie wystąpienia tajwańskiego reprezentanta w litewskim parlamencie interweniował ambasador ChRL na Litwie Shen Zhifei, który rozmawiał o tym z przewodniczącym sejmowej Komisji ds. Zagranicznych Juozasem Bernatonisem.

Tajwan był także wspominany w trakcie debat w czasie kampanii wyborczej w 2020 roku. Wspominano o “islandzkim momencie”, który nawiązywał do tego, że to właśnie mały Islandia była pierwszym państwem, które uznało niepodległość Litwy na początku 1991, w czasie kiedy Zachód na czele ze Stanami Zjednoczonymi prowadził działania mające na celu wsparcie Moskwy w utrzymaniu i zreformowaniu Związku Radzieckiego. Część litewskich polityków twierdziła, że w stosunku do Tajwanu to właśnie Wilno powinno pełnić rolę Islandii. 

8 października 2020 roku, czyli na trzy dni przed pierwszą turą wyborów parlamentarnych, ponad 60 przedstawicieli sceny politycznej, a także naukowców i działaczy społecznych ogłosiło utworzenie Forum Litewsko-Tajwańskiego, które miało promować rozwój relacji politycznych, gospodarczych, naukowych i kulturalnych, a także wspierać aspiracje Tajwanu dot. demokracji, praw człowieka i samostanowienia. 

W marcu 2021 roku, czyli 3 miesiące po wyznaczeniu nowego rządu koalicji TS-LKD, LRLS i LP, doszło do wyboru władz i zarządu Forum – przewodniczącym został Gintaras Steponavicius, a jednym z członków zarządu została nowa minister gospodarki Aušrinė Armonaitė.

Utworzenie rządu koalicyjnego TS-LKD, LRLS i LP, po wyborach parlamentarnych z października 2020 roku, oznaczało, że do władzy doszli przedstawiciele najbardziej “protajwańskich” ugrupowań w litewskiej polityce. Zgodnie z umową koalicyjną nowy rząd miał prowadzić politykę zagraniczną opartą na wartościach i wspierać “tych, którzy walczą o wolność od Białorusi po Tajwan”. Jak już wspomniałem, główni orędownicy zbliżenia z Tajwanem zajęli stanowiska dzięki którym mieli realny wpływ na wprowadzanie zmian. 

Pierwszym krokiem nowych władz na tym obszarze było wyjście Litwy ze współpracy z Chinami w ramach formatu “17+1” do czego doszło w maju 2021 roku. Wkrótce zapowiedziano także wysłanie na wyspę 20 tysięcy szczepionek przeciwko Covid-19. Jednocześnie rozpoczęto działania mające na celu utworzenie tajwańskiego biura przedstawicielskiego w Wilnie oraz litewskiego w Tajpej – dotąd jedyne przedstawicielstwo Tajpej w krajach bałtyckich znajdowało się w Rydze. 

Zadanie to miało zostać postawione Ministerstwu Gospodarki, ale według źródeł w litewskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych to właśnie ono de facto zajmowało się tą kwestią. Kluczową rolę miał mieć w tym wiceminister Adomėnas. Według źródeł LRT litewskie MSZ spodziewało się, że reakcja Chin na te działania będzie “głośna, ale łagodna”. 

20 lipca 2021 Tajwan ogłosił, że jego biuro przedstawicielskie w Wilnie będzie posiadać określenie “tajwańskie” w swojej nazwie. Spotkało się to z reakcją Biura ds. Tajwanu Rady Państwa ChRL, której rzecznik Zhu Fenglian wezwał Litwę do przestrzegania zasad polityki “jednych Chin” i nie wysyłania błędnych sygnałów do “tajwańskich sił niepodległościowych”. 

10 sierpnia 2021 Chiny wycofały swojego ambasadora z Wilna, prosząc Litwę o zrobienie tego samego. Oznaczało to obniżenie stosunków dyplomatycznych pomiędzy oboma państwami. Spór dotyczy zwłaszcza chińskiej wersji nazwy, która brzmi tak samo jak słowo “Tajwan”. Litwini tłumaczyli, że litewska i angielska nazwy dotyczyły mieszkańców wyspy, a nie państwa, ale w języku chińskim oba określa się tym samym słowem. 

Do otwarcia Tajwańskiego Biura Przedstawicielskiego doszło 18 listopada 2018 roku. Stało się ono pierwszym w Europie przedstawicielstwem, które posiada przymiotnik “tajwański” w swojej nazwie. Litewscy dyplomaci zaznaczyli przy tym, że nie posiada ono statusu dyplomatycznego i nie jest związane z uznaniem niepodległości Republiki Chińskiej. 

W związku z tym stwierdzono, że Republika Litewska nie naruszyła swojego uznania dla zasady “jednych Chin”, które potwierdziła przy nawiązywaniu stosunków dyplomatycznych z ChRL w 1991 roku. Pekin zareagował w ciągu kilku dni, usuwając Litwę ze swojego rejestru celnego, blokując dostawy z tego kraju, co oznaczało nałożenie de facto sankcji handlowych. Ponadto Chińczycy mieli zacząć naciskać na międzynarodowe firmy w celu wymuszenia na nich częściowego bądź całkowitego wycofania się z litewskiego rynku.

Tak ostra reakcja miala być kompletnym zaskoczeniem dla litewskiego MSZ, w tym samego Landsbergisa, który miał po kilku dniach niepewnie tłumaczyć swoją politykę w Sejmie zarówno posłom jak i dziennikarzom. Według litewskich ekspertów Wilnu zabrakło zarówno doświadczenia jak i ludzi, którzy mogliby skutecznie zarządzać kryzysem. Źródła w litewskim MSZ twierdziły wprost, że zabrakło dyplomatów do prowadzenia rozmów z Tajwańczykami, co mialo wpływ na ich przeciąganie. Spowodowało to też zmianę podejścia Tajpej do współpracy z Litwinami. 

Przedstawiciele nieuznawanego państwa mieli poddawać w wątpliwość nawet to czy Litwie uda się zebrać odpowiednią delegację do prowadzenia jakichkolwiek rozmów. Litwini mieli w związku z tym napotkać problemy z przekonaniem Tajwańczyków do zawarcia nawet najbardziej podstawowych umów handlowych. 

Chcąc utrzymać jakiś poziom negocjacji, Litwa wstrzymała się z otwarciem swojego biura w Tajpej, co miało poprawić jej pozycję. Jednocześnie Tajwańczycy obiecywali jej pulę inwestycji o wartości 200 milionów euro, która jednak w toku działań została tak przeprojektowana, że obejmowała państwa całego regionu. Gdy Litwini w końcu zdecydowali się na otwarcie swojego przedstawicielstwa w Tajpej, otrzymało ono nazwę “Litewskie Przedstawicielskie Biuro Handlowe w Tajpej”. 

W części publikacji dotyczących tego tematu można znaleźć stwierdzenia, że Litwa została wykorzystana przez Tajwan do osiągnięcia celów swojej polityki zagranicznej. Należy przy tym zaznaczyć, że z przecieków z litewskiego MSZ wyłaniał się obraz instytucji nieprzygotowanej do przeprowadzenia tego typu działań i reagowania na kryzys. Tajwan również wykorzystał tę słabość, dążąc m.in. do przejęcia litewskich technologii laserowych za mgliste obietnice założenia spółki joint-venture.

Wilno usiłowało pokazać, że działania związane z Tajwanem mają także podłoże ekonomiczne. Litwini podkreślali, że Chiny kontynentalne nie przywiązywały uwagi do zaangażowania się w ich kraju. Wybór Tajwanu miał być zarówno spektakularnym przykładem polityki zagranicznej opartej na wartościach, a także opłacalnym dla gospodarki ruchem. Litewskie nadzieje rozbudzały takie przyjacielskie gesty, jak przejęcie przez tajwański rynek części eksportu litewskiego browaru Volfas Engelman, a także ponad 20 tysięcy butelek rumu, zablokowanych przez Chińczyków. 

Władze Tajwanu zaangażowały się przy tym w promocję litewskiego alkoholu na wyspie. Jednakże dość szybko okazało się, że litewski eksport do Tajwanu stanowi zaledwie procent eksportu do Chin zanotowanego w 2020 roku. Spowodowało to także mniej lub bardziej gorzkie komentarze części litewskich polityków i ekspertów, nawet wśród zwolenników zbliżenia z Tajpej. 

Jednocześnie, w styczniu 2023, litewska spółka branży elektronicznej Teltonika poinformowała o zawarciu umowy z Tajwanem dot. transferu technologii półprzewodników. Jak zaznaczono w komunikacie jest to pierwszy raz odkąd Tajpej zezwala na eksport swojej strategicznej technologii do innego państwa. Według inwestorów budowa Teltonika High-Tech Hill Park w dzielnicy Liepkalnis w Wilnie będzie miało duży wpływ na dalszy rozwój gospodarczy Litwy. Na jego terenie ma się znajdować 10 zakładów produkcyjnych high-tech.

Należy przy tym zaznaczyć, że realizacja tego projektu miala ostatnio napotkać duże trudności. W połowie listopada br. główny udziałowiec litewskiej spółki Arvydas Paukštys poinformował, że firma Litgrid (operator litewskiej sieci elektrycznej) z powodu braków i konfliktu z VIA Lietuva nie jest w stanie umożliwić odpowiednich dostaw energii do budowanych zakładów. 

W związku z tym Teltonika miala być zmuszona do zawieszenia realizacji tego projektu. Spotkało się to z dużym odzewem w mediach, na które szybko zareagowali politycy zarówno odchodzącego jak i planowanego nowego rządu. Obie strony zaznaczyły, że zrobią wszystko, by umożliwić dokończenie tego strategicznego dla Litwy przedsięwzięcia. Sprawą ma się zająć także prokuratora, a własne dochodzenie na osobiste polecenie Gitanasa Nausėdy miala rozpocząć Kancelaria Prezydenta RL, która przekaże wszelkie informacje do organów śledczych. Część mediów łączyła listopadową wizytę ministra spraw zagranicznych Tajwanu właśnie z problemami z projektem Teltoniki, co miało być nieoficjalnie jednym z punktów rozmów. 

Pod koniec 2023 litewska delegacja na Tajwan prowadziła także rozmowy w sprawie utworzenia na Litwie filii Banku Tajwanu. W ocenie Banku Litwy stanowiłby on konkurencję dla największych banków komercyjnych w tym kraju, takich jak Swedbank. 19 lipca br. tajwańska Komisja Nadzoru Finansowego wydała zgodę, aby Bank Tajwanu mógł rozpocząć procedurę aplikacyjną o utworzenie swojej filii. Według Lukasa Jakubonisa z Banku Litwy tajwański bank rozpatruje Litwę jako najlepszą bazę dla rozwinięcia swoich działań na rynku europejskim. Jednakże wszystko będzie zależeć od polityki nowego rządu litewskiego, który może przyjąć bardziej koncyliacyjne podejście do Chin, o czym dalej. 

Jednakże część ekspertów wskazuje, że decyzja o rozpoczęciu “zwrotu tajwańskiego” była przede wszystkim spowodowana “czynnikiem amerykańskim”, a więc chęcią Wilna wpisania się w najnowszą odsłonę polityki USA wobec ChRL. Działania rządu TS-LKD, LRLS i LP są traktowane jak kolejny przejaw litewskiego dążenia do zwrócenia na siebie uwagi Waszyngtonu. 

Związane jest to z żywotnymi interesami bezpieczeństwa Litwy, która w związku z coraz bardziej agresywną polityką Federacji Rosyjskiej dąży do znalezienia się w gronie państw znajdujących się niejako “pod osłoną” USA. Kilka dni przed szczytem NATO w Wilnie w 2023 opublikowano swoją strategię dotyczącą obszaru Indo-Pacyfiku, co miało być kolejnym sposobem na wpisanie się w obecny, długofalowo prawdopodobnie najważniejszy wektor polityki amerykańskiej. Warto przy tym zaznaczyć, że “tajwański zwrot” nie był konsultowany ani w gronie państw NATO ani UE. 

Spowodowało to początkową falę krytyki, zwłaszcza ze strony Brukseli co do jednostronnych działań Wilna w stosunku do Chin. Następnie jednak UE starała się wesprzeć Litwę w jej zmaganiach, spowodowanych ograniczeniem eksportu do ChRL.  

Sam Landsbergis wielokrotnie wskazywał także, że “tajwański zwrot” to zagranie mające na celu przyciągnięcie zainteresowania do Litwy i utwierdzenie jej pozycji jako orędownika wolności i demokracji w niespokojnych czasach i regionie. Ma to także na celu zbieranie doświadczeń przez litewską dyplomację na kierunkach, które dotąd nie znajdowały się na głównym polu zainteresowania Wilna. 

Należy zaznaczyć, że obecnie na Litwie nowy rząd utworzyła, pozostająca dotąd w opozycji, Litewska Partia Socjaldemokratyczna (LSDP), wspólnie ze Związkiem Demokratów “Za Litwę” (VL) i partią “Świt Niemna”(NA). Desygnowany przez LSDP i zatwierdzony przez Sejm na stanowisko premiera Gintautas Paluckas już wcześniej sygnalizował konieczność normalizacji stosunków z Chinami, do poziomu utrzymywanego między Stanami Zjednoczonymi a ChRL, wskazując przy tym, że “tajwański zwrot” był dużym dyplomatycznym błędem. 

Paluckas zaznaczył przy tym, że Litwa nie będzie skłonna do nadmiernych ustępstw. Poparcie dla tego pomysłu miał wyrazić także prezydent Gitanas Nausėda. Oznacza to, że już wkrótce nowo zaprzysiężony rząd może rozpocząć proces normalizowania stosunków z Chinami. Jednocześnie może to spowodować spór z Tajwanem w sprawie nazwy tajwańskiego przedstawicielstwa w Wilnie. Jak zaznaczył minister Lin Chia-Lung obie strony uzgodniły jej brzmienie i Litwa nie będzie mogla samodzielnie jej zmienić. Zwiastuje to możliwy spór, ponieważ należy założyć, że jednym z warunków normalizacji stosunków z Chinami będzie zmiana nazwy tajwańskiego przedstawicielstwa. 

Normalizację może utrudnić także fakt wydalenia 3 chińskich dyplomatów z Litwy 29 listopada br. Zostali oni oskarżeni o złamanie litewskiego prawa, a także Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z 1961 roku. 2 grudnia chińskie MSZ wydało komunikat w którym stanowczo potępiono działania Litwy,  po raz kolejny zarzucając jej złamanie zasady “jednych Chin”. Jest to jedno z ostatnich działań litewskiego MSZ pod wodzą Gabrieliusa Landsbergisa. 

Sam Gintautas Paluckas miał stwierdzić, że nie został poinformowany o decyzji ministerstwa i to pomimo tego, że od 21 listopada pełni funkcję premiera. Landsbergis wkrótce zostanie zastąpiony przez Kęstutisa Budrysa, byłego funkcjonariusza litewskiego wywiadu i dotychczasowego doradcą prezydenta Nausėdy ds. bezpieczeństwa narodowego. Warte przy tym odnotowania jest to, że Budrys w wywiadzie dla LRT zaznaczył, że zagrożenie ze strony Chin jest duże i będą one jednym z głównych wyzwań w trakcie jego pracy na stanowisku szefa resortu. Jego kandydatura na ministra spraw zagranicznych została zatwierdzona przez prezydenta Gitanasa Nausėdę w środę, 4 grudnia br.

Jak starano się w tym artykule wykazać “zwrot tajwański” w polityce Litwy był prowadzony bardzo ambitnie, ale Litwinom zabrakło doświadczeń, a także środków do osiągnięcia założonych celów, wśród których miały być zyski ekonomiczne, polityczne oraz wizerunkowe. Należy przy tym zaznaczyć, że jeśli inwestycja związana z parkiem Teltoniki się powiedzie Litwa zyska duży atut w obecnym wyścigu technologicznym. 

Nie należy także zapominać o planach stworzenia filii Banku Tajwanu, którego obecność może skłonić tajwańskich biznesmenów do większego zaangażowania w tym kraju. Jest o tyle ważne, że nowy rząd może mieć duże problemy z doprowadzeniem do normalizacji relacji z Chinami, co przy niewystarczających zyskach z partnerstwa z Tajwanem przynosi państwu straty, zwłaszcza gospodarcze. Należy przy tym zaznaczyć, że litewscy politycy wierzyli, że stworzą oni precedens do zacieśnienia współpracy państw demokratycznych przeciwko autorytaryzmowi. 

Jednakże zarówno Waszyngton jak i Bruksela podeszły do tych działań z dużą wstrzemięźliwością, a z tej drugiej popłynęły nawet glosy krytyki. Z drugiej strony w obecnej sytuacji kiedy Rosja, przy wsparciu Chin, usiłuje stworzyć alternatywny blok państw, być może litewskie działania okażą się ważnym precedensem w perspektywie długoterminowej. Jednocześnie należy zaznaczyć, że kroki Wilna mogą być rozpatrywane w Europie jako skuteczne odcięcie się państwa europejskiego od handlu z Chinami, które nie doprowadziło do dużego kryzysu gospodarczego. 

Dzięki temu, w przypadku rosnących obaw co do chińskich działań na kontynencie i ich nie do końca jasnych celów, przykład Litwy może być wykorzystany przez inne państwa do zaplanowania polityki odcinania się od ChRL w celu większego zabezpieczenia dostaw. Przy tym warto odnotować, że jeszcze przed rozpoczęciem “tajwańskiego zwrotu” Litwa była jednym z najmniej uzależnionych od handlu z Chinami państw europejskich, co także było jednym z powodów dlaczego Wilno mogło zdecydować się na taki krok. 

Z perspektywy Polski należy obserwować dalsze działania naszych północno-wschodnich sąsiadów, zwłaszcza po zmianie rządu, którego polityka może przynieść albo przewidywane ocieplenie z Chinami albo utrzymanie obecnego status quo, czego też nie można wykluczać. Ta druga opcja przychodzi na myśl ze względu na to, że w jego skład weszły osoby opowiadające się za współpracą z Tajwanem (nowa minister obrony Dovilė Šakalienė) albo sygnalizujące zagrożenie jakie niosą sobą Chiny (nowy minister spraw zagranicznych Kęstutis Budrys).

Źródła:


[1] Gerdžiūnas Benas,
Behind Lithuania’s all-in Taiwan bet, New Eastern Europe, 2023, https://neweasterneurope.eu/2023/09/15/behind-lithuanias-all-in-taiwan-bet/
[2] Lust Aleksander, What’s Driving Lithuania’s Challenge to China?, The Diplomat, 2024, https://thediplomat.com/2024/08/whats-driving-lithuanias-challenge-to-china/
[3] Lyberytė Augustė, Prezidentas patvirtino 12 naujos Vyriausybės ministrų, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/naujienos/lietuvoje/2/2430734/prezidentas-patvirtino-12-naujos-vyriausybes-ministru
[4] Taiwan does not oppose Lithuania restoring ties with China, says FM, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/2407681/taiwan-does-not-oppose-lithuania-restoring-ties-with-china-says-fm
[5] Adomėnas Mantas, Gabrielius Landsbergis, Lithuania – it’s time for choosing, 15min, 2020, https://www.15min.lt/en/article/opinion/lithuania-it-s-time-for-choosing-530-1331612
[6] Taiwanese delegation to visit Lithuania in wake of Teltonika debacle, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/2415377/taiwanese-delegation-to-visit-lithuania-in-wake-of-teltonika-debacle
[7] Chinese ambassador incensed after Taiwan representative speaks in Lithuanian parliament, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/1190951/chinese-ambassador-incensed-after-taiwan-representative-speaks-in-lithuanian-parliament
[8] Taiwan donates 100,000 facemasks to Lithuania, LRT, 2020, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/1162181/taiwan-donates-100-000-facemasks-to-lithuania
[9] Lithuanian president doesn’t back Taiwan’s WHO membership – aide, LRT, 2020, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/1166291/lithuanian-president-doesn-t-back-taiwan-s-who-membership-aide
[10] Gaidamavičius Giedrus, Taiwanese giant looks to shake up Lithuania’s banking market, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/2325908/taiwanese-giant-looks-to-shake-up-lithuania-s-banking-market
[11] Taiwan stands firm on name of representative office in Lithuania, Focus Taiwan, https://focustaiwan.tw/politics/202405090006
[12] Balčiūnas Andrius, Taiwanese representative on declining trade with Lithuania: ‘Don’t look only at dollars’, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/en/news-in-english/19/2246666/taiwanese-representative-on-declining-trade-with-lithuania-don-t-look-only-at-dollars
[13] The Lithuania-Taiwan Forum established in Vilnius, 15min, 2020, https://www.15min.lt/en/article/politics/the-lithuania-taiwan-forum-established-in-vilnius-526-1389702
[14] Lau Stuart, Lithuania pulls out of China’s ’17+1′ bloc in Eastern Europe, Politico, 2021, https://www.politico.eu/article/lithuania-pulls-out-china-17-1-bloc-eastern-central-europe-foreign-minister-gabrielius-landsbergis/
[15] Wang Amber, Taiwan will use its own name for Lithuania office, Asia Times, 2021, https://asiatimes.com/2021/07/taiwan-will-use-its-own-name-for-lithuania-office/
[16] Lithuania expels three Chinese diplomats, Reuters, 2024, https://www.reuters.com/world/lithuania-expels-three-chinese-diplomats-2024-11-29/
[17] Venckūnas Vilmantas, Paluckas teigia nebuvęs informuotas apie trijų Kinijos atstovybės darbuotojų išsiuntimą, LRT, 2024, https://www.lrt.lt/naujienos/lietuvoje/2/2429500/paluckas-teigia-nebuves-informuotas-apie-triju-kinijos-atstovybes-darbuotoju-issiuntima
[18] Vaišvilaitė-Brazūlienė Justina, Teltonika not to build Taiwan’s semiconductor chip plant in Lithuania, Delfi, 2024, https://www.delfi.lt/en/business/teltonika-not-to-build-taiwan-s-semiconductor-chip-plant-in-lithuania-120064983
[19] Armonaitė Aušrinė, Ažubalis Audronius, Pavilionis Žygimantas, Užuot šventę komunistinės Kinijos įkūrimą – įsteikime Lietuvos atstovybę Taivane (Kinijos Respublikoje), Delfi, 2019, https://www.delfi.lt/news/ringas/politics/zygimantas-pavilionis-ausrine-armonaite-audronius-azubalis-uzuot-svente-komunistines-kinijos-ikurima-isteikime-lietuvos-atstovybe-taivane-kinijos-respublikoje-82388827
[20] Andrijauskas Konstantinas, Sino-Lithuanian Relations in 2020: Shedding the Masks?, Eastern Europe Studies Centre, 2020, https://www.eesc.lt/en/publication/sino-lithuanian-relations-in-2020-shedding-the-masks/

Artykuł Tajwański zwrot Wilna – jak Odważne Państwo rzuciło wyzwanie Państwu Środka? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>
Co problemy gospodarcze Państwa Środka oznaczają dla Zachodu? /co-problemy-gospodarcze-panstwa-srodka-oznaczaja-dla-zachodu/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=co-problemy-gospodarcze-panstwa-srodka-oznaczaja-dla-zachodu Sat, 15 Jun 2024 19:27:01 +0000 /?p=3468 Od czasu ponownego otwarcia się na świat w 1978 r. Chiny przez dziesięciolecia były jedną z najszybciej rozwijających się gospodarek w historii. Chińskie PKB w latach 1991-2011 rosło średniorocznie o 10,5% dzięki modelowi rozwojowemu opartemu na eksporcie dóbr i podwykonawstwie produkcji przemysłowej dla państw rozwiniętych. Pasmo sukcesów gospodarczych, wzrost jakości życia ludności oraz wzrost znaczenia […]

Artykuł Co problemy gospodarcze Państwa Środka oznaczają dla Zachodu? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>

Od czasu ponownego otwarcia się na świat w 1978 r. Chiny przez dziesięciolecia były jedną z najszybciej rozwijających się gospodarek w historii. Chińskie PKB w latach 1991-2011 rosło średniorocznie o 10,5% dzięki modelowi rozwojowemu opartemu na eksporcie dóbr i podwykonawstwie produkcji przemysłowej dla państw rozwiniętych. Pasmo sukcesów gospodarczych, wzrost jakości życia ludności oraz wzrost znaczenia Chin na arenie międzynarodowej stanowiły silny mandat dla Komunistycznej Partii Chin, która zarządzała krajem przy pomocy mieszanki ustrojów socjalistycznych i rynkowych.

Autor: Marceli Hązła

Zaczęło się to jednak powoli zmieniać od czasu objęcia władzy przez Xi Jinpinga, który z biegiem lat centralizował władzę w swoich rękach oraz przyjmował coraz bardziej nacjonalistyczną retorykę. Ekspansja gospodarcza Chin spowolniła w trakcie jego rządów, a średnioroczny wzrost PKB w latach 2011-2021 spadł do 6,7%. W szczególności ostatnie lata uwidoczniły narastające problemy związane z konsolidacją władzy w rękach Przewodniczącego ChRL. W następstwie pandemii COVID-19, wojny w Ukrainie i niekorzystnej koniunktury, od połowy 2023 r. zaczynają więc uwidaczniać się coraz liczniejsze strukturalne problemy chińskiej gospodarki, co może przyczynić się do narastania niezadowolenia wśród społeczeństwa oraz do spadku lojalności członków KPCh wobec Xi Jinpinga:

  1. Rynek nieruchomości (stanowiący niemal 30% chińskiego PKB) załamał się po nieprzerwanym 20-letnim boomie. Według prognoz Międzynarodowego Funduszu Walutowego, wzrost gospodarczy Chin będzie spowalniał przez całą trzecią dekadę XXI w., spadając z 5% w 2024 r. do 3,4% w 2028 r.
  2. Samorządy lokalne i rząd centralny mają bardzo wysoki poziom zadłużenia (stosunek łącznego długu publicznego i prywatnego do PKB kraju wyniósł na koniec 2023 r. 287,8%, co jest drugą po Japonii najwyższą wartością na świecie), a koszty jego obsługi oznaczają rosnące problemy dla decydentów politycznych. W konsekwencji niektóre miasta nie są już w stanie spłacać swoich długów i muszą ograniczać podstawowe usługi lub zmniejszać świadczenia medyczne dla seniorów.
  3. Inwestycje zagraniczne: W Q3 2023 r. po raz pierwszy w historii publikowania danych finansowych kraju inwestorzy zagraniczni dokonali dezinwestycji w Chinach o łącznej wartości 11,8 mld $, co może oznaczać rozpoczęcie trendu odpływu kapitału zagranicznego z kraju i znacząco obniżyć pozycję konkurencyjną chińskiej gospodarki.
  4. De-risking w UE: Od czasu rosyjskiej inwazji na Ukrainę państwa członkowskie UE dostrzegają rosnącą potrzebę większego uniezależnienia gospodarczego od dostaw z krajów o wysokim poziomie dystansu geopolitycznego (tzw. de-risking). Otwarcie podkreślają, że dotychczasowy model współpracy z Chinami (ponad 400 mld $ deficytu handlowego) będzie musiał być zrewidowany i doprowadzony do bardziej zrównoważonej formy.
  5. Spowolnienie gospodarcze i niekorzystne perspektywy dalszego rozwoju kraju przekładają się także na rosnące niezadowolenie klasy średniej, która od lat stanowiła główny obszar zainteresowań Xi Jinpinga (dążącego do osiągnięcia kraju „umiarkowanego dobrobytu” z „bogacącą się klasą średnią”). Chińczycy żyjący w dużych miastach (zwłaszcza młodzi) z coraz większym sceptycyzmem podchodzą do modelu pracy „996” (od 9 rano do 9 wieczorem, 6 dni w tygodniu), przy stosunkowo niskich płacach. Co najmniej 20% Chińczyków w wieku 16-24 lat jest bezrobotnych (czyli nawet 30 mln osób) – skłoniło to KPCh do zaprzestania publikacji danych dotyczących bezrobocia, by nie pogarszać nastrojów społecznych.
  6. Tang ping: Od czasu wybuchu pandemii COVID-19 można było zaobserwować trend społeczny tang ping oznaczający „leżenie na płasko” – była to forma łagodnego protestu przeciwko kulturze przepracowania, a także rosnącej inwigilacji ze strony rządu. Jednakże obecnie protesty coraz częściej eskalują do poziomu realnych strajków – w 2022 r. odnotowano ich ponad 750, a do końca 3Q 2023 aż 900.

Wszystkie te problemy wymuszają reakcję ze strony chińskich władz, która przebiega dwutorowo. Z jednej strony starają się one zmobilizować aparat partyjny i społeczeństwo, używając nowych haseł, propagandy sukcesu oraz cedując odpowiedzialność za niepowodzenia na kraje Zachodu:

  1. Bezpieczeństwo państwa: Centralnym punktem nowej narracji KPCh nie jest już „społeczeństwo umiarkowanego dobrobytu” i kwestie gospodarcze, ale szeroko rozumiane bezpieczeństwo państwa. Dla obywateli będzie to oznaczało konieczność wyrzeczeń na rzecz wspólnego dobra i akceptację niższego tempa wzrostu dochodów. Do 2027 r. mają zostać osiągnięte zbrojeniowe cele modernizacyjne, rozbudowa potencjału naukowo-technologicznego i zwiększenie niezależności Chin w tej dziedzinie.
  2. Postępowania antykorupcyjne: Coraz częściej jako polityczne narzędzie dyscyplinarne wykorzystuje się postępowania antykorupcyjne, w wyniku których represje spotykają elity biznesowe i wyższych urzędników (na szczeblu wiceministra lub wyższym, lub tych o wysokiej randze w kluczowych sektorach). W 2023 r. ich liczba osiągnęła rekordowe 45 przypadków, rosnąc z 32 w 2022 r.
  3. Antyzachodnia retoryka: Xi Jinping wezwał także społeczeństwo do „historycznej cierpliwości” oraz zintensyfikował antyzachodnią retorykę, podkreślając nadmierny materializm ustroju kapitalistycznego, negatywny wpływ „hegemonii USA” na rozwój społeczno-gospodarczy Chin oraz wzywając do mobilizacji społeczeństwa do wykrywania zagrożeń dla państwa. W tym celu zaktualizowano ustawę antyszpiegowską, która rozszerza kompetencje władz do inwigilacji – mogą one teraz uzyskać dostęp do wiadomości e-mail i mediów społecznościowych osób fizycznych oraz przedsiębiorstw.
  4. Status Tajwanu: Pod koniec 2023 r. można było także zaobserwować zaostrzenie retoryki dotyczącej statusu Tajwanu w związku z tamtejszymi wyborami prezydenckimi i parlamentarnymi. Podczas przemówienia noworocznego Xi Jinping podkreślał, że Tajwan i Chiny z pewnością się zjednoczą. Według tajwańskiego Ministerstwa Obrony Narodowej, w 4Q 2023 Chiny wysłały dziesiątki samolotów wojskowych i okrętów wojennych w pobliże Tajwanu, chcąc zademonstrować swoje zdolności do naruszania przestrzeni powietrznej wyspy.

Z drugiej strony chińscy decydenci wydają się być świadomi potencjalnych zagrożeń wynikających z całkowitej izolacji Chin na arenie międzynarodowej i starają się przynajmniej częściowo równoważyć centralizację władzy za pomocą symbolicznych gestów sugerujących chęć kontynuacji współpracy z Zachodem:

  1. Łagodzenie kontroli przepływu kapitału: We wrześniu 2023 r. chiński rząd złagodził kontrolę przepływu kapitału w dwóch największych miastach kraju – Pekinie i Szanghaju – aby umożliwić obcokrajowcom swobodny przepływ pieniędzy do i z Chin. Polityka ta ma na celu przyciągnięcie inwestycji zagranicznych w celu „zbudowania otwartej gospodarki”.
  2. China International Import Expo (CIIE): W listopadzie 2023 r. na wydarzeniu China International Import Expo (CIIE) dołożono starań, by przedstawiać Chiny jako otwarty rynek, chętny poprawić więzi handlowe z partnerami zagranicznymi. Na tę edycję CIIE wysłano także największe w historii delegacje ze Stanów Zjednoczonych i Australii, co może sugerować chęć poprawy stosunków handlowych po okresie wojny handlowej.
  3. Spotkania z przedstawicielami biznesu: Od Q4 2023 r. chińscy urzędnicy wyższego szczebla, w tym szefostwo Ludowego Banku Chin czy sam Xi Jinping, regularnie spotykają się z czołowymi przedstawicielami biznesu, takimi jak CEO Apple, Microsoftu, JP Morgan, Tesli i HSBC, zobowiązując się do dalszego otwarcia branży finansowej i „optymalizacji” środowiska operacyjnego dla firm zagranicznych.


Można więc skonkludować, że po kilku dekadach prężnego wzrostu gospodarka Chin znalazła się na rozdrożu. Choć KPCh nadal stara się zachować pozory chęci współpracy z krajami Zachodu, to można podejrzewać, że Xi Jinping w przewidywalnej przyszłości będzie kontynuował dotychczasową politykę konsolidacji władzy. W krótkim okresie zapewni mu to zwiększoną zdolność do prowadzenia polityki wewnętrznej i trudno wyobrazić sobie scenariusz, w którym jego pozycja byłaby zagrożona. Wynika to zarówno z braku realnych przeciwników politycznych, których zwalczał on na przestrzeni poprzednich dwóch kadencji, ale także z kultury konfucjańskiej głęboko zakorzenionej w chińskim społeczeństwie, które pomimo rosnącego ostatnimi czasy niezadowolenia i rosnącej liczby strajków w zakładach pracy nie ma predyspozycji do wywierania realnego wpływu na krajowe władze czy też oddolnych rewolucji.

Odrębną kwestię stanowi jednak dłuższa perspektywa. Strukturalne problemy chińskiej gospodarki narastające przez dekady będą coraz trudniejsze do ukrycia i doraźnego rozwiązania. Centralizacja władzy negatywnie wpłynie na potencjał rozwojowy państwa, a kontrola nad sferą naukową ograniczy potencjał chińskiej gospodarki do innowacyjności i zdolności do skutecznego konkurowania z Zachodem. Pogarszająca się sytuacja gospodarcza, przekładająca się na negatywne postrzeganie szefów lokalnych struktur partii, będzie tym samym oznaczać osłabienie pozycji samego Xi Jinpinga w KPCh, co może przyczynić się do kryzysu władzy.

Kryzys wewnętrzny grożący pozycji Xi Jinpinga wewnątrz KPCh wbrew pozorom nie byłby jednak korzystnym scenariuszem dla państw Zachodu. W razie zagrożenia zdolności Xi Jinpinga do kontroli aparatu partyjnego nie można wykluczyć skokowej eskalacji napięć wokół Tajwanu. Dotychczasowe plany KPCh wobec Tajwanu pozostają bowiem aktualne – do 2049 r. ma nastąpić pojednanie Chin kontynentalnych z tą „zbuntowaną prowincją”, nie wykluczając także opcji siłowej.

Dlatego też w interesie Zachodu leży kontynuacja współpracy z Chinami i nie dopuszczenie do ich całkowitej izolacji i zapaści gospodarczej. Należy oczywiście zminimalizować ryzyko łańcuchów dostaw i rozważyć częściowe wycofanie produkcji z Państwa Środka – w szczególności w strategicznych sektorach, takich jak energetyka, OZE czy zaawansowana elektronika – ale chińskie przewagi konkurencyjne obejmujące dostęp do ogromnego zasobu siły roboczej, infrastruktury, sieci dostawców i największego rynku zbytu na świecie gwarantują im ważne miejsce w globalnych łańcuchach wartości w dającej się przewidzieć przyszłości – z czego Zachód wciąż powinien korzystać.

Źródła:

[1] He, Laura. „China’s economy had a miserable year. 2024 might be even worse”, CNN Business, 29 December 2023, https://edition.cnn.com/2023/12/27/economy/china-economy-challenges-2024-intl-hnk/index.html
[2] Truitt, Jack Stone. „China’s economy is headed for slower growth, IMF says”, Nikkei Asia, 2 February 2024, https://asia.nikkei.com/Economy/China-s-economy-is-headed-for-slower-growth-IMF-says
[3] Yining, Xia & Wei, Han. „China’s debt-to-GDP ratio climbs to record 287.8% in 2023”, Nikkei Asia, 30 January 2024, https://asia.nikkei.com/Spotlight/Caixin/China-s-debt-to-GDP-ratio-climbs-to-record-287.8-in-2023
[4] He, Laura. „Chinese cities are struggling to pay their bills as ‘hidden debts’ soar”, CNN Business, 1 February 2023, https://edition.cnn.com/2023/01/31/economy/china-local-governments-basic-services-debt-crisis-intl-hnk/index.html
[5] Hale, Erin. „After bumpy recovery, China’s economy faces serious headwinds in 2024”, AlJazeera, 22 December 2023, https://www.aljazeera.com/economy/2023/12/22/after-bumpy-recovery-chinas-economy-faces-serious-headwinds-in-2024
[6] Brzozowski, Alexandra. „In China, EU leaders confront Beijing on trade imbalance, Russia ties”, Euractiv, 7 December 2023, https://www.euractiv.com/section/eu-china/news/in-china-eu-leaders-confront-beijing-on-trade-imbalance-russia-ties/
[7] He, Laura. „China stops releasing youth unemployment data after it hit consecutive record highs”, CNN Business, 18 August 2023, https://edition.cnn.com/2023/08/14/economy/china-economy-july-slowdown-intl-hnk/index.html
[8] Przychodniak, Marcin. „Bezpieczeństwo ważniejsze od dobrobytu. Polityczne konsekwencje problemów gospodarczych ChRL”, Biuletyn PISM 2760, nr 139 (2023), s. 1-2.
[9] Przychodniak, Marcin. „XX zjazd KPCh. Dominacja Xi Jinpinga i nacisk na bezpieczeństwo ChRL”, Komentarz PISM, nr 135 (2022), s. 1-2.
[10] Wong-Pool, Andy. „Xi’s Anti-Corruption Campaign Risks Long-Term Destabilization in China”, Stratfor, 8 January 2024, https://worldview.stratfor.com/article/xis-anti-corruption-campaign-risks-long-term-destabilization-china
[11] Plavevski, Alex. „China’s new anti-espionage law is sending a chill through foreign corporations and citizens alike”, The Conversation, 27 September  2023,
https://theconversation.com/chinas-new-anti-espionage-law-is-sending-a-chill-through-foreign-corporations-and-citizens-alike-212010
[12] Yang, William. „China Ramps Up Intimidation Campaign Ahead of Taiwan Election”, VOA News, 3 January 2024, https://www.voanews.com/a/china-ramps-up-intimidation-campaign-ahead-of-taiwan-election/7424691.html
[13] He, Laura. „China relaxes capital controls to entice badly needed foreign investment”, CNN Business, 22 September 2023, https://edition.cnn.com/2023/09/22/economy/china-loosens-capital-controls-intl-hnk/index.html
[14] Huld, Arendse. „China International Import Expo 2023 – Trade, Policy, and Business Opportunities”, China Briefing, 7 November 2023, https://www.china-briefing.com/news/ciie-2023-us-china-trade-policy-business-opportunities/
[15] Kalwasiński, Maciej. „Paradise lost? Falling foreign investments in China”, Centre for Eastern Studies, 10 January 2024, https://www.osw.waw.pl/en/publikacje/osw-commentary/2024-01-10/paradise-lost-falling-foreign-investments-china

Artykuł Co problemy gospodarcze Państwa Środka oznaczają dla Zachodu? pochodzi z serwisu Forum Młodych Dyplomatów.

]]>